ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΩΤΙΣΣΑ ΔΑΣΚΑΛΑ

2012-01-28T21:31:00.002+02:00

Ti diavasame to 2011

View more presentations from Elef Kent.

Επιλογές βιβλίων

2011-12-28T20:55:00.000+02:00

βιβλιοπροτασεις δεκεμβρη 2011

View more presentations from Elef Kent.

Βιβλία για μικρά και μεγάλα παιδιά

2011-12-16T11:20:00.000+02:00

βιβλια παιδικα εφηβικα δεκεμβριος 2011

View more presentations from Elef Kent.

φθινοπωρινές εκδόσεις

2011-10-21T00:29:00.000+03:00

φθινοπωρο 2011 βιβλια

View more presentations from Elef Kent.

Βιβλία για το καλοκαίρι 2011 (του μεσοπρόθεσμου και όχι μόνο)

2011-07-13T03:01:00.000+03:00

βιβλιοπαρουσιαση καλοκαιρι 2011 β

View more presentations from Elef Kent.

Κηδείας εγκώμιο

2011-05-28T02:55:00.001+03:00

Στις εκκλησίες Σου
θα με δεις να μπαίνω
μόνο σε κηδείες.
Εκτός απ' της απώλειας
την οργή και την οδύνη
πρέπει συχνά και τη νεκρώσιμη
ν' ακούω ακολουθία.
Ν' ακούω πως κάποτε
περ' απ' τους τ' αγαθά
όλοι οι τα φαύλα πράξαντες
- και ποιος να εξαιρεθεί;-
απ' τη γαλήνη των μνημείων θα εγερθούν
αβοήθητοι σε Ανάσταση ,λες , Κρίσεως.
Τέλος πρέπει ν' ακούω πως νίπτεις και τα χείρας
ότι ου ποιείς το θέλημά Σου
αλλά εκείνο ενός αόριστου Πατρός.
Κηδεία
τυφλή απειλή
υπόσχεσης αθέτηση.
Κηδεία
Μεγάλη εσύ Παρασκευή του ανθρώπου
δίχως Σάββατο.

Γιάννης Βαρβέρης "Ο άνθρωπος Μόνος"

Παπαδιαμάντη "Παιδική Πασχαλιά"

2011-04-22T01:58:00.000+03:00

ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΠΑIΔΙΚΗ ΠΑΣΧΑΛΙΑ

Βιβλία για μικρούς και μεγάλους

2011-04-15T02:46:00.000+03:00

Biblia gia pasxa 2011

View more presentations from Elef Kent.

βιβλια μερος β 2011

View more presentations from Elef Kent

Το ασχημόπαπο και ο Άντερσεν

2011-03-31T03:02:00.001+03:00

Το ασχημόπαπο (που κατά τον Σουηδό συγγραφέα Περ Όλοβ Ένκουιστ δεν είναι άλλος από τον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν) γεννήθηκε μέσα στο βούρκο των κατώτερων προλετάριων της πόλης, όπου βασίλευε η φτώχεια , η τρέλα , η πορνεία. Και η γενεαλογική προέλευση του πουλιού , πάπιας ή κύκνου δεν είναι καθόλου λαμπρή. Ας κρίνουμε από το εξής: από την πλευρά του πατέρα του , μια προγιαγιά μυθομανής και μισότρελη , της οποίας ο άντρας, που κι αυτός τρελάθηκε πολύ νωρίς, περιπλανιέται παραληρώντας στους δρόμους της Οντένς. Από την πλευρά της μητέρας του ,ένας παππούς άγνωστος , αφού η γιαγιά του , που ήταν πόρνη, είχε μόνο εκτός γάμου παιδιά. Η μητέρα του Χανς Κρίστιαν, και η ίδια πόρνη κατά διαστήματα και χρόνια αλκοολική, πέθανε στο ίδρυμα σε μια κρίση τρομώδους παραληρήματος. Η ετεροθαλής αδελφή και η θεία του συγγραφέα, επίσης πόρνες, τα κατάφεραν κάπως καλύτερα: η πρώτη πήγε να πουλήσει τα κάλλη της στην Κοπεγχάγη και η δεύτερη κατέληξε ματρόνα. Ο τσαγκάρης πατέρας, αν και υπέφερε από ισχυρές κρίσεις κατάθλιψης και χάθηκε νωρίς, θεωρείται το πιο ισορροπημένο μέλος της οικογένειας!

Γεννημένο κάτω από τέτοιες φτερούγες , το φτωχό παπί έχει , συν τοις άλλοις , και άθλια εμφάνιση: φωτογραφίες και μαρτυρίες από την ενήλικη ζωή του μας δείχνουν ένα πλάσμα ασουλούπωτο, με άχαρο παρουσιαστικό.

Η ζωή του ποιητή είναι εξίσου ιδιαίτερη. Απόλυτα αγνός, παρά την επιθυμία του να πηγαίνει να βλέπει πόρνες , θα πεθάνει παρθένος. Εγωκεντρικός, νάρκισσος, μοναχικός , αγχώδης, υποφέρει και από τάσεις καθαρής παράνοιας. Έτσι, κουβαλά πάντοτε πάνω του ένα σχοινί για να μπορεί να ξεφύγει απ' το παράθυρο σε περίπτωση πυρκαγιάς. Επιστρέφει τα δέματα που λαμβάνει με το ταχυδρομείο από τους θαυμαστές του με την υποψία ότι θέλουν να τον δολοφονήσουν. Πάνω απ' όλα φοβάται μην τον θάψουν ζωντανό, να μην ξυπνήσει μέσα σε φέρετρο και ζητά από την κουβερνάντα του να του κόψει την αρτηρία μετά τον θάνατό του , για ασφάλεια. Την ώρα της επιθανάτιας αγωνίας του , στις 4 Αυγούστου 1845, αφήνει το μήνυμα :"Είμαι νεκρός μόνο φαινομενικά".

Σύμφωνα με τον Π.Ο.Ένκουιστ, τιο κλειδί του αινίγματος Άντερσεν είναι η δημιουργική ένταση , η θαυμαστή προσπάθειά του να βγει απ' το "βούρκο" και να φτάσει μέχρι το λαμπερό φως που διακρίνει τις βασιλικές αυλές και τη λογοτεχνική δόξα. Από μια μανιώδη φιλοδοξία, ρίχνει όλες του τις δυνάμεις στην ευγενή δημιουργία , το θέατρο . Ο Άντερσεν, τελικά,τυχαία μόνο αποκτά πραγματική φήμη , με παραμύθια στη γλώσσα του "βούρκου", δηλαδή τον πεζό λόγο της εποχής του , που ανοίγει το δρόμο στη σκανδιναβική πεζογραφία. Αν και δεν απέκτησε ποτέ υλικά πλούτη, ωστόσο φιλοξενείται από μαικήνες , τιμάται από βασιλικές αυλές, απολαμβάνει την αναγνώριση . Διότι το πρόβλημα του "ασχημόπαπου" είναι, μεταξύ άλλων, το πρόβλημα της αναγνώρισης. Πρέπει να διαβάσουμε ξανά και ξανά αυτό το τόσο απλό και τόσο μυστηριώδες παραμύθι . Ίσως θα πρέπει να αναζητήουμε τη διαχρονική και παγκόσμια επιτυχία του μύθου στα πολλαπλά θέματα που λανθάνουν εκεί: το θέμα της διαφοράς, του μειονοτικού , της ιδιοφυίας που διώκεται απ' τους μετρίους, της φυσικής ασχήμιας που μπορεί να μεταμορφωθεί σε ομορφιά, της παιδικής αδυναμίας που μπορεί στην ώριμη ηλικία να γίνει δύναμη και μεγαλείο , της προσαρμογής στο περιβάλλον και της εξορίας , του ενστίκτου που ωθεί το πουλί-παρία , τον κύκνο-που-αγνοεί-ποιος-είναι (και που ανακαλύπτει τον εαυτό του όπως ο Νάρκισσος , όταν καθρεφτίζεται στο νερό) , προς το είδος των δικών του. Ένα πράγμα είναι βέβαιο : το παιδί που ταυτίζεται αυθόρμητα με το κυνηγημένο πουλί καταλαβαίνει πολύ καλά ότι αυτό το μαγικό παραμύθι δεν γράφτηκε από ένα συνηθισμένο παπί . Κατανοεί ως αναγνώστης με αλάνθαστο ένστικτο, πως αυτή η μικρή ιστορία είναι το έργο του κύκνου, από την οικογένεια του Αισώπου , του Λα Φονταίν και του Περό.

(απόσπασμα από το βιβλίο του J.Dumas , Le monde magique des collages de Hans Christian Andersen, Paris 1990)

Πηγή κειμένων: περιοδικό ''γέφυρες'' τ.21, 2005

Hans Cristian Andersen: ένα αφιέρωμα στον παραμυθά με το ψαλίδι με αφορμή την παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου

2011-03-30T02:15:00.001+03:00

α. Γράφοντας με το ψαλίδι

Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (2/4/1805-4/8/1875) είναι Δανός συγγραφέας , διάσημος για τα παιδικά παραμύθια του , που εμπνευσμένα από λαϊκές παραδόσεις , σκανδιναβικούς θρύλους, φιλολογικές πηγές ή προσωπικές αναμνήσεις, συνδυάζουν τη μελαγχολία με το χιούμορ και τη φαντασία με την πραγματικότητα. Είναι γνωστό ότι ο Άντερσεν λάτρευε το θέατρο και αρχικά ήθελε να γίνει ηθοποιός , χορευτής ή τραγουδιστής. Από την εφηβική του ηλικία, όταν φθάνει πάμφτωχος στην Κοπεγχάγη από την Οντένσ όπου γεννήθηκε, παθιάζεται με το θέατρο κι αρχίζει να να φτιάχνει μαριονέτες, μακέτες κουστουμιών και φιγούρες. Σχεδιάζει με μολύβι και πένα, αρχικά τοπία και πλάσματα φανταστικά και αργότερα πιο ρεαλιστικά θέματα. Τα σχέδια από τα ταξίδια του στην Ευρώπη, την Ασία και τη Β. Αμερική συμπληρώνουν και σχολιάζουν με μεγάλη ευαισθησία τις συναρπαστικές αφηγήσεις του. Ο Άντερσεν ως εικαστικός καλλιτέχνης προαναγγέλλει όλες τις εκφραστικές ιδιαιτερότητες του μοντερνισμού. Φτιάχνει κυβιστικά κολάζ, όπως ο Μαξ Ερνστ, ο Μαγκρίτ ή ο Σουίτερς, αλλά χρόνια νωρίτερα! Λίγο πριν πεθάνει φτιάχνει ένα παραβάν που θυμίζει την ποίηση του Ζακ Πρεβέρ.
"Δεν σκέφτομαι καθόλου το δημιουργικό γράψιμο. Η μόνη μου ασχολία είναι να φτιάξω ένα παραβάν... Προσπάθησα σε κάθε τμήμα του να περιλάβω μια ποιητική ιδέα ή μια ιστορική παράσταση και θα μπορούσε κανείς να πει ότι η συνολική εντύπωση που δίνει είναι ενός μεγάλου , πολύχρωμου παραμυθιού. Θα προτιμούσα ωστόσο να είχα γράψει το παραμύθι αυτό στο χαρτί, με πένα και μελάνι, αντί να κόψω απλώς εικόνες και να τις συνθέσω με τρόπο που να ταιριάζουν στον ειρμό της σκέψης μου" (από την επιστολή του Άντερσεν στην Mimi Holstein, 17 Μαρτιου 1874).Ο Χ.Κ.Άντερσεν τοποθέτησε το παραβάν στο υπνοδωμάτιο, μπροστά από το κρεβάτι του. Τα κολάζ του παραβάν έγιναν από τον ίδιο , το χειμώνα του 1873-1874.
Στα κολάζ του Άντερσεν εξέχουσα θέση κατέχουν οι "φιγούρες" που δημιουργεί σε δικής του έμπνευσης χαρτοκοπτικές συνθέσεις. Η χαρτοκοπτική που ξεκίνησε από τον 16ο αι. , τον 18ο αι. έχει διαδοθεί τόσο πολύ ώστε όλοι ασχολούνται μ'αυτήν.Η βιομηχανική παραγωγή φέρνει σε προσιτές τιμές ειδικά φύλλα χαρτιού που αναπαριστούν διάφορες εικόνες. Αυτήν την παράδοση ο Άντερσεν εξελίσσει δημιουργικά. Με εικόνες από τα φύλλα αυτά, από εφημερίδες ή έντυπα της εποχής , αλλά κυρίως με πρωτότυπες δικές του συνθέσεις φτιάχνει τα περίφημα χειροποίητα λευκώματα, τα οποία απευθύνει προσωπικά στα μικρά παιδιά των προσωπικών του φίλων (το λεύκωμα της Christine Stampe,της Astrid Stampe κλπ). Τα λευκώματα αυτά είναι ένα μέρος μόνο των μαγευτικών χαρτοκοπτικών του έργων.

Ο Άντερσεν είχε μανία με το "κόψιμο και κόλλημα" όσο και με τα ταξίδια και το γράψιμο. "Από το ψαλίδι του Άντερσεν ξεπετάγονται παραμύθια στη στιγμή!" έγραψε κάποτε σε έναν νεαρό φίλο του , τονίζοντας έτσι τον αυτοσχεδιασμό , που είναι φανερός σε όλη τη χαρτοκοπτική του. Το ψαλίδι , όπως και η πένα του, ήταν ένα δημιουργικό εργαλείο, που μπορούσε να δώσει μορφή στην ευτυχία, την οργή, την εμπιστοσύνη, τον φόβο , το μίσος και την αγάπη. "Πάντα έκοβε μ' ένα τεράστιο ψαλίδι κι εγώ δεν μπορούσα να καταλάβω πώς μπορούσε να φτιάχνει τόσο όμορφα, ντελικάτα πράγματα με τα μεγάλα του χέρια και το τεράστιο ψαλίδι του" (βαρόνη Ηolsteinsborg).Με την αίσθηση του χρώματος που είχε, την ικανότητα να σκέπτεται τρισδιάστατα και το ζωγραφικό του ταλέντο κατασκεύαζε περίπλοκα χαρτοκοπτικά έργα που απαιτούσαν χρόνο και συγκέντρωση. Όπως στα χαρτοκοπτικά του συνδυάζονταν όλες σχεδόν οι μορφές και τα σύμβολα που χρησιμοποιούσε με έναν αριθμό από μικρά παζλ που είχαν ένα σχήμα ή μια μορφή κρυμμένα στις κύριες γραμμές τους, έτσι και τα παραμύθια του έχουν αρκετά επίπεδα νοήματος και είναι ανοιχτά σε πολλές ερμηνείες.

Hans christian andersen

View more presentations from Elef Kent.

Στα κολάζ του, που περιέχονται σε μεγάλα εργανωμένα λευκώματα για τα παιδιά των οικογενειών που ο Άντερσεν επισκεπτόταν συχνά, η μορφή της καλλιτεχνικής του έκφρασης ήταν εξαιρετικά μοντέρνα. Συμπεριλάμβαναν κάθε είδους εφήμερα υλικά, όπως αποκόμματα περιοδικών , εισιτήρια τρένων , χαρτονομίσματα, ετικέτες κρασιών, γραμματόσημα, χάρτες κλπ, τα οποία στη συνέχεια χρωμάτιζε ή τους πρόσθετε άλλο ένα στρώμα υλικού, π.χ. τα περισσεύματα από μια χαρτοκοπτική ή ένα πολύ σύντομο ποίημα, που συνέδεε τα σκόρπια μέρη του κολάζ σε μικρούς ομοιοκατάληκτους στίχους.(Πολλά παραπέμπουν στα κολάζ του ντανταϊσμού και του σουρεαλισμού του 1920).

Το μουσείο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν στην Οντενσ της Δανίας

β. Οπτικές μέσα στο χρόνο (απόσπασμα από τον κατάλογο της Εθνικής Βιβλιοθήκης των Παρισίων για τη έκθεση Άντερσεν του 1830.)

Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν γεννήθηκε στις 2 Απριλίου του 1805 στην Οντένσε, τη μεγαλύτερη πόλη της νήσου Φυν, στη Δανία.Δεν μπορούμε να ξέρουμε με βεβαιότητα σε ποιο ακριβώς σημείο της πόλης ήρθε στον κόσμο ο Χ.Κ.Άντερσεν΄ το σίγουρο όμως είναι ότι αυτό έγινε μέσα στη μεγαλύτερη φτώχεια. Οι γονείσ του είχαν παντρευτεί δυο μήνες πριν από τη γέννησή του , προκειμένου να του εξασφαλίσουν τα δικαιώματα νόμιμου παιδιού . Ο πατέρας, τσαγκάρης με πενιχρά εισοδήματα, είχε υπηρετήσει για κάποιο διάστημα εθελοντής στο στρατό. Η μητέρα, τουλάχιστον 15 χρόνια μεγαλύτερη από τον άντρα της, δεν ήταν και πολύ αθώα όταν τον γνώρισε , αλλά , μετά το γάμο τους, εργάστηκε τίμια κάνοντας το σκληρό επάγγελμα της πλύστρας. Προς το τέλος της ζωής της , εθίστηκε αρκετά στο ποτό.Παρ' όλ' αυτά ο Άντερσεν μέχρι το τέλος της ζωής του έτρεφε βαθιά εκτίμηση για τη μητέρα του και για την ταπεινή εστία της παιδικής του ηλικίας.Στα δεκατέσσερά του , χωρίς πεντάρα στην τσέπη, έφυγε από το σπίτι του αναζητώντας τη δόξα που είχε ήδη βάλει στόχο να κερδίσει , χωρίς ακόμη να γνωρίζει τα χαρίσματά του ή πού θα τον οδηγούσαν. Φτάνοντας στο τέλος της ζωής του , ο ίδιος θεωρούσε πως έζησε ένα "θαυμαστό παραμύθι", πιο παράξενο απ' όσο θα μπορούσε ποτέ εκείνος να φανταστεί.Καθώς προερχόταν από τα λαϊκά στρώματα, ήταν αναγκασμένος να πολεμήσει ενάντια σε πολλά εμπόδια για να αποκτήσει πρόσβαση στην εκπαίδευση. Μόλις στα 23 του κρίθηκε ότι διέθετε τις απαραίτητες γνώσεις για να εγγραφεί φοιτητής στο Παν/μιο της Κοπεγχάγης. Από το 1828 αφιερώνεται ολοκληρωτικά στη ποίηση. Ο μακρύς κατάλογος των γραπτών του δείχνει το εύρος των δραστηριοτήτων του . Το 1822 εξέδωσε ανωνύμως ένα έργο , παιδικό και χωρίς πρωτοτυπία, αλλά το πρώτο του πραγματικά βιβλίο κυκλοφόρησε την 1η Ιανουαρίου του 1829. Δοκίμασε τον εαυτό του σε όλα τα λογοτεχνικά είδη και συνήθως με επιτυχία , όπως στις ταξιδιωτικές εντυπώσεις , κατά το ήμισυ δημοσιογραφικές , κατά το ήμισυ ποιητικές.Από τους συγγραφείς της χώρας του , ο Άντερσεν θα μείνει στην ιστορία ως εκείνος που μετέτρεψε τη δανέζικη γλώσσα σε ένα σύγχρονο και εύπλαστο εργαλείο , ικανό να εκφράσει συναισθήματα και να περιγράψει πράγματα τα οποία , πριν απ' αυτόν , δεν είχαν ακόμη βρει την έκφρασή τους. Περιφρονημένος αρχικά στην πατρίδα του , έγινε γνωστός στο εξωτερικό από την ποίησή του. Οι πρώτες μικρές συλλογές παραμυθιών , που εκδόθηκαν το 1835, είχαν ως υπότιτλο: "Ιστορίες για παιδιά". Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν στα γερμανικά, το 1842 στα σουηδικά , το 1846 στα αγγλικά και τι 1848 στα γαλλικά . Από τότε έκαναν το γύρο του κόσμου. Ήδη πριν από το 1860 , τα παραμύθια του είχαν μεταφραστεί στα ινδικά και οι ιεραπόστολοι στη Βεγγάλη τα χρησιμοποιούσαν σαν αναγνωστικό. Για τα 70ά γενέθλιά του προσέφεραν στον ποιητή, σε ένδειξη τιμής , μια δεκαπεντάγλωσση έκδοση της "Ιστορίας μιας μητέρας". Το 1874 κυκλοφόρησε μια νέα έκδοση του παραμυθιού αυτού , σε 22 διαφορετικές γλώσσες! Σύντομα έγινε ένας κοσμογυριστής που έχαιρε παντού μεγάλης εκτίμησης , ενώ στην πατρίδα του γινόταν αντικείμενο προσβλητικής και κακόβουλης κριτικής.Η μοίρα αρνήθηκε στον Χ. Κ. Άντερσεν να αγαπηθεί. Οι γυναίκες τις οποίες ερωτεύτηκε ανήκαν σε ποικίλες κοινωνικές τάξεις , αλλά με καμιά τους δεν στάθηκε τυχερός . Μόνος και άτεκνος έκλεισε για πάντα τα μάτια του στις 4 Αυγούστου του 1875 σε ένα εξοχικό σπίτι κοντά στην Κοπεγχάγη. Κανένας συγγενής δεν ακολούθησε το φέρετρό του, όταν , ύστερα από μια μεγαλόπρεπη επικήδεια τελετή στον καθεδρικό ναό της Κοπεγχάγης , το μετέφεραν διασχίζοντας την πόλη. Αλλά στο πέρασμά του το πλήθος συγκεντρωνόταν , χαιρετίζοντας με βαθύ σεβασμό τη σορό. Andersen fairy tales on stamps

View more presentations from Elef Kent.

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα : τρεις διαφορετικές εκδοχές : η πρώτη του 1902 , η δεύτερη της Ντίσνευ και Πίξαρ και η τρίτη μια καλλιτεχνική εκδοχή που βασίζεται στη ... χαρτοκοπτική του Άντερσεν .

δώσε μου μια να πάω ψηλά ! ...

2011-03-05T18:09:00.000+02:00

ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ

"Πρωτοχρονιές" , νουβέλα του Π. Πικρού

2010-12-26T03:13:00.000+02:00

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΕΣ, Π.ΠΙΚΡΟΣ

Δημοσιεύτηκε στη "Φιλολογική Πρωτοχρονιά" του 1956

Ένα φθηνό ακριβό δώρο για παιδιά

2010-12-14T11:20:00.000+02:00

βιβλιοπαρουσιαση δεκεμβριος 2010

View more presentations from Elef Kent.

ΚΟΛΑΤΣΙΟ (Καλή σχολική χρονιά μαθητές, μαθήτριες και δάσκαλοι)

2010-09-14T02:00:00.000+03:00

Μαθήτρια ή φοιτήτρια
κάπου γύρω εκεί

ωραία ή απλώς άθικτη, στητή ακόμα
επάνω στον έφηβο μίσχο της
κάπου γύρω εκεί

η σάκα χάμω ακουμπισμένη
κι απ' των μαλλιών τις πυκνές σημειώσεις
προκύπτει ντροπαλό το πρόσωπό της

στέκει πίσω από ένα κάδο απορριμμάτων
σκύβει λίγο να μην πολυφαίνεται
και στα κλεφτά δαγκώνει τυρόπιτα μάλλον

αν κρίνω πώς τινάζει
γύρω από το στόμα και το μπουφάν της
τα πεσμένα φύλλα

-είναι και τα δεντράκια του πεζόδρομου
που αργομασάνε πάνωθέ της
φύλλα όπου να 'ναι φθινοπωρινά

μικρή μικρή μπουκιά δαγκώνει
με δόντια κάπως δειλά
σκύβοντας λίγο αργά μασούσε

δάγκωνε πάλι
γέμιζε το στόμα της ολόγυρα
φύλλα πάλι
και φύλλα συκής από ντροπή
πόσο γυμνά τη βλέπαν να πεινάει

αργά συγκαλυμμένα κατέβαζε
λίγο πιο κάτω το χάρτινο περιτύλιγμα
της τροφής της, την απογύμνωνε

και ηδονικά κόβοντας
την ένοχη γυμνή άκρη που εξείχε

αργά τη γευόταν με σφιχτά κλεισμένο
της αιδούς το στόμα.

Μου δίνεις και μένα λίγο; της είπα

όχι όχι απ' αυτό

θέλω μιαν άκρη μόνο
από αυτή την ντροπαλή βραδύτητα
με την οποία μασάει τη ζωή η νεότητά σου

να κόψω.

Κική Δημουλά (από τα "Εύρετρα")

Στην παραλία μ' ένα βιβλίο!

2010-06-28T01:29:00.000+03:00

Στην βαλίτσα μου έκλεισα την " Πόλη και τα Σκυλιά" του Μ. Β. Λιόσα, " Τα Εύρετρα" της Δημουλά, Το "Κατά Ιησούν Ευαγγέλιον" του συχωρεμένου πια Σαραμάγκου, τη "Συνάντηση" του Κούντερα, τον "Θάνατο στη Βενετία" του Μαν. Και ξεκίνησα για τις διακοπές μου έχοντας στην τσάντα μου μισοτελειωμένη τη "Σπηλιά" του μεγάλου Σαραμάγκου. Νομίζω ότι δεν μου λείπει τίποτα!
ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!

βιβλια για καλοκαιρι 2010

View more presentations from Elef Kent.

12ο Διεθνές Συνέδριο Ψηφιδωτού στην Αθήνα τον Οκτώβριο

2010-06-01T00:53:00.000+03:00

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα θα διεξαχθεί Διεθνές Συνέδριο Ψηφιδωτού με θέμα "Το Αρχαίο Ψηφιδωτό συναντά το Σύγχρονο" . Το Διεθνές Συνέδριο σύγχρονου ψηφιδωτού διοργανώνεται ανά διετία από τη Διεθνή Ένωση Σύγχρονων Ψηφοθετών (A.I.M.C) σε συνεργασία με τοπικούς φορείς. Στις δύσκολες εποχές που ζούμε πιστεύουμε πως αποτελεί ένα σπουδαίο πολιτιστικό γεγονός που αξίζει να προβάλουμε και να στηρίξουμε. Για αναλυτικές πληροφορίες διαβάστε παρακάτω:

AIMC - 1η ανακοίνωση

ΑΙΤΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

Επίσκεψη στο αιολικό πάρκο Αλιβερίου

2010-04-16T21:25:00.004+03:00

ΑΙΟΛΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΑΛΙΒΕΡΙΟΥ - ΕΠΙΣΚΕΨΗ 20ΜΑΡΤΙΟΥ2010

Ο άνεμος είναι μία από τις πλέον άφθονες πηγές ενέργειας του πλανήτη μας . Εμφανίζεται κάθε φορά που ένα μέρος της ατμόσφαιρας της Γης θερμαίνεται περισσότερο από τον Ήλιο , σε σχέση με μια παρακείμενη περιοχή. Οι διαφορές στη θερμοκρασία του αέρα οδηγούν σε διαφορές πιέσεων και ο αέρας αρχίζει να κινείται από την περοχή της υψηλής πίεσης προς την περιοχή της χαμηλής πίεσης αέρα.
ΟΙ άνθρωποι χρησιμοποιούν την κινητική ενέργεια που παρέχει ο άνεμος από την αρχαιότητα . Οι πρώτοι ανεμόμυλοι δάνεισαν την τεχνολογία τους στα ιστιοφόρα , που εφοδιάστηκαν με τεράστια πανιά , προσαρμοσμένα σε ακτινωτούς βραχίονες , για να δημιουργούν έναν κεντρικό άξονα . Τέτοιοι μηχανισμοί χρησιμοποιήθηκαν στη Βαβυλώνα και την Κίνα περίπου το 2000 π.Χ. , για την άντληση νερού και το άλεσμα του σιταριού και ως τον 12ο αι. η τεχνολογία διαδόθηκε σε ολόκληρη την Ευρώπη . Γύρω στο 1700 η προ-βιομηχανοποιημένη Βρετανία διέθετε περισσότερες από 10000 αιολικές μηχανές , αλλά η αιολική ενέργεια παραμελήθηκε προς χάριν της εποχής του ατμού και του κάρβουνου. Παρέμεινε παραγκωνισμένη έως την ενεργειακή κρίση του 1973, η οποία έδωσε το έναυσμα για νέες έρευνες στην εμπορική εκμετάλλευση της αιολικής ενέργειας.
οι σύγχρονες αιολικές τουρμπίνες είναι εμπνευσμένες περισσότερο από την αεροδιαστημική τεχνολογία παρά από τη σχεδίαση των ιστιοφόρων. Οι πρώτες μαζικής παραγωγής και υψηλής απόδοσης σύγχρονες τουρμπίνες εμφανίστηκαν στη Δανία στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Οι μηχανικοι πέτυχαν σημαντικές βελτιώσεις στην εξαγωγή ισχύος και την αξιοπιστία, αλλά η βασική σχεδίαση των 20000 και πλέον τουρμπίνων που χρησιμοποιούνται παγκοσμίως για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας είναι παρόμοιες με τα πρώτα δανέζικα μοντέλα. Δυο ή τρία πτερύγια είναι προσαρμοσμένα σ' έναν οριζόντιο άξονα που περιστρέφει μια ηλεκτρική γεννητρια μέσω μιας σειράς γραναζιών. Ολόκληρο το συγκρότημα των πτερυγίων , των γραναζιών και της γεννήτριας μπορούν ν' αλλάζουν κατεύθυνση , ώστε να εκμεταλλεύονται τις αλλαγές του ανέμου και να παρέχουν μέγιστη απόδοση ισχύος.
Η ισχύς που μπορεί να παράγει μια τουρμπίνα εξαρτάται από τη διάμετρο των πτερυγίων της και την ταχύτητα του ανέμου. Γι ' αυτό οι τουρμπίνες τοποθετούνται σε πύργους ύψους έως και 50μ. και σε εκτεθειμένα στον άνεμο υψώματα και ακτογραμμές. Οι μεγαλύτερες μονάδες , με τα τεράστια πτερύγια , παράγουν έως και 1 MW ισχύ, αλλά πολλές μικρότερες μονάδες , μπορούν να τοποθετηθούν μαζί, δημιουργώντας ένα "αιολικό πάρκο".

Τέτοια αιολικά πάρκα υπάρχουν σήμερα αρκετά στην Ελλάδα και εμείς, με πρωτοβουλία των υπευθύνων της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Γ΄ Αθήνας (κκ Ξυλόκοτα Τασίας και Ελ. Νιάρχου ) σε συνεργασία με την Δ/νση Δυτικής Αττικής και στα πλαίσια του Θεματικού Έτους για την Ενέργεια ,επισκεφθήκαμε το αιολικό πάρκο Αλιβερίου και είδαμε από κοντά αυτούς τους σύγχρονους ανεμόμυλους. Στο αιολικό πάρκο Αλιβερίου μας ξενάγησαν και μας ενημέρωσαν οι υπεύθυνοι της ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΑΕ , εταιρείας που δραστηριοποιείται στο χώρο των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και η οποία έχει δημιουργήσει και συντηρεί το αιολικό αυτό πάρκο.

Ακολουθεί μια πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση απόψεων για τα υπέρ και τα κατά των αιολικών πάρκων:
Aiolika Parka

Στη συνέχεια δείτε ένα βιντεάκι (από τα πολλά , αλλά δυστυχώς όχι αξιόλογα ελληνικά , που υπάρχουν στο YouTube) που μιλάει για την αξιοποίηση της αιολικής ενέργειας στις ΗΠΑ.

Τα κόκκινα παπούτσια

2010-03-31T03:22:00.000+03:00

Έχουμε πάνω από μία ώρα που δοκιμάζουμε παπούτσια. Πασχαλιάτικα. Παιδικά. Τέσσερα πόδια γεύονται κατά κόρον το «καινούργιο» και το «αλλιώτικο» δοκιμάζοντας και απορρίπτοντας ό,τι δεν τους αρέσει , με το αιτιολογικό, αυτό με στενεύει… αυτό μου είναι μεγάλο… αυτό μου είναι μεγάλο και με στενεύει. Εγώ και ο υπάλληλος έχουμε κυριολεκτικά γονατίσει μπροστά σ’ αυτά τα πόδια, προσπαθώντας να εντοπίσουμε πού κείται το μεγάλο δάχτυλο, πού κείται το ψεύδος.
Κι άξαφνα, μέσα από ένα κουτί, κάνει τη μοιραία εμφάνισή του ένα ζευγάρι κόκκινα κοριτσίστικα παπαρουνένια παπούτσια , μ’ ένα κόκκινο παιγνιδιάρικο κουμπάκι στο πλάι, αυτό που πιο πολύ έκαμε την καρδιά μου να σπαρταρήσει, να μικρύνει, να γίνει καρδιά παιδική, να ξανααισθανθεί. Ιπποτικά αμέσως φέρεται ο καιρός, παραμερίζει, για να ’ρθει μπροστά μια σκονισμένη ιστορία , παλιά, πάλι με παπούτσια , με τα πρώτα παπούτσια που μ’ έκαμαν να κλάψω.
Πάσχα, και πάντως μια εποχή που όλα ονομάζονταν «δύσκολα» . Τα πράγματα δύσκολα, οι μέρες δύσκολες, η ζωή δύσκολη. Και τότε ακριβώς ήταν που αξίωσα ένα ζευγάρι κόκκινα παπούτσια.
-Θα την πάω στο Μοναστηράκι, στον πατριώτη μου το μαστρο-Κούλη… Θα μας φτιάξει κάτι που να’ναι γερό και συφερτικό, ενέδωσε με τα πολλά ο πατέρας.
Θα κόντευε Μεγάλη Βδομάδα που με πήρε ένα απομεσήμερο να πάμε στο μαστρο-Κούλη. Οι νοικοκυρές ανέμιζαν στα παράθυρα , έπλεναν τζάμια. Καθώς τα ’τριβαν με κομμάτια εφημερίδας, εκείνα έτριζαν, κι άστραφταν σα στα παράθυρα να κρέμονταν κλουβιά με τιτιβίζοντα χελιδόνια, και ήλιοι.
Απερίγραπτο ήταν το πόσο σφιχτά με κρατούσε από το χέρι ο πατέρας μου στις λιγοστές εξόδους μας , στους λιγοστούς περιπάτους μας. Σα να του ’χα ξεφύγει και να ’τρεχε χρόνια να με πιάσει. Και σα να με είχε πιάσει μόλις εκείνη τη στιγμή.
Όμως , αυτή τη φορά, ήταν τόσο ευχάριστο αυτό το σφίξιμο. Σαν το εύθυμο εκείνο σφίξιμο που σου κάνουν τα καινούργια παπούτσια την πρώτη μέρα.
Αν με ρωτούσε κανείς πώς πήγαμε στο μαγαζί του μαστρο-Κούλη , από πού περάσαμε , εγώ θα του ’λεγα, περάσαμε… περάσαμε… από κάτι κόκκινα παπούτσια , ύστερα πήραμε ένα μακρύ δρόμο κόκκινα παπούτσια , στρίψαμε μετά από κάτι άλλα κόκκινα παπούτσια , και φτάσαμε!
Μα σα βρέθηκα στο μαγαζί του μαστρο Κούλη ξέβαψε όλο το κόκκινο χρώμα κι όλη η χαρά από το όραμά μου. Από την πόρτα με πήρε μια χοντρή βαριά μυρουδιά πετσιού και προβιάς, έπεσε μέσα της η αναπνοή μου και πνίγηκε. Χάμω, σκουπίδια, σπάγγοι, καρφάκια , ένας λόφος με λογιώ λογιώ κατσούφικα κοψίδια δέρματα . Μια χοντρή βελόνα , σα μεγάλο καρφί, ανεβοκατέβαινε βαριεστημένη και στριγγλή και γάζωνε ένα εφιαλτικό παπούτσι.
Σα δήμιος εμφανίστηκε ο μαστρο-Κούλης , αναμερίζοντας μιαν αυλαία από κρεμάθες χοντροπάπουτσα , αντρικά τα πιο πολλά, τα κορδόνια τους τρεμούλιασαν σα νευρικά μουστάκια, και κάτω από τη χοντρή λαστιχένια τους σόλα σπαρτάραγε το κακόμοιρο το όνειρό μου. Κι αφού είπανε , χρόνια και ζαμάνια, ψυχρά κι ανάποδα , και αφού τώωωρα η Αργυρούλα , μπήκε στο θέμα πια ο πατέρας μου:
-Και τώρα , μαστρο –Κούλη, ας πάμε στο προκείμενο!
Με τούτο το «προκείμενο» πήρα να ελπίζω. Φαντάστηκα πως το «προκείμενο» μπορεί να’ταν ένας άλλος δρόμος, ένα άλλο μαγαζί, το «καλό» μαγαζί του μαστρο-Κούλη.
-Από δω η κόρη, συνέχισε ο πατέρας μου, ό,τι θυμάται χαίρεται! Της θυμήθηκαν κόκκινα παπούτσια. Έχεις να μας δώσεις τίποτα κατάλληλο;
Και πριν προφτάσω ν’ακούσω την απάντηση , η πατούσα μου βρέθηκε καθηλωμένη πάνω σ’ ένα βρομόχαρτο, κι από πάνω της ολόκληρος ο μαστρο –Κούλης , όλα τα χοντροπάπουτσα , να τη ζουλάνε μη και ξεφύγει. Πιο απειλητικό, το βάρος της λέξης «μπόλικα! μπόλικα», που σφυροκοπούσε ο πατέρας μου. Ένα κουτσομόλυβο σύρθηκε σαν κατσαρίδα γύρω γύρω της ενώ ο πατριώτης έλεγε!
-Θα γίνουν αθάνατα!
Ανησύχησα.
-Δε θέλω αθάνατα , κόκκινα θέλω, ψέλλισα.
- Θέλε! αγρίεψε ο μαστρο- Κούλης , κάτι συνεννοήθηκε ιδιαιτέρως με τον πατέρα μου , και φύγαμε.
Ίσως σου κακοφανεί , μαστρο –Κούλη, αν τύχει και διαβάσεις αυτή την ιστορία, αλλά κι εγώ τι σαου χρώσταγα να περάσω τόσο μαύρη Λαμπρή; Τι παπούτσια ήταν εκείνα που μου ’φτιαξες; Κόκκινα δε σου είπα πως θέλω; Γιατί σώνει και καλά μουσταρδιά; Και γιατί τόσο χοντρό λάστιχο, βρε μαστρο-Κούλη; Τανκς ήμουνα; Κι όλα αυτά καλά. Αμ’ εκείνο το κόκκινο κουμπί, στο Θεό σου, τι το ήθελες και το έμπηξες; Από πού ως πού κόκκινο κουμπί; Α, προτιμούσα να με γελάσεις παρά να με ξεγελάσεις . Έσκασα στο κλάμα.

-Βρε αχάριστο, φώναζε η μάνα μου, κι αν δεν είναι κόκκινο, είναι προς το κόκκινο… Τι παραπάνω θες; Δεν έχει κόκκινα κουμπιά; Άρα κόκκινα είναι.
Αναγκάστηκα να πειστώ. Και τι το περίεργο; Μήπως τώρα που λέμε «αναπνέουμε, άρα ελπίζουμε», το ίδιο δεν είναι;
Κι ανήμερα το Πάσχα, στη λειτουργία της Αγάπης, με κρατάει πάλι ο πατέρας μου από το χέρι , κατηφορίζουμε για την εκκλησία.
Εγώ με τα κόκκινα κουμπιά μου , αυτός με την κατάνυξή του , Χριστός Ανέστη σιγοψέλνει. Μπορώ να θυμηθώ και το παραμικρό της σκηνής εκείνης , ακόμα και τις στάλες από τα κεριά της Αναστάσεως στα πεζοδρόμια και στα μαρμάρινα σκαλιά, την αυστηρή παλάμη του πατέρα μου που με ζούλαγε ολόκληρη μέσα της , το πρόσεχε μην πέσεις , το δεν καταλαβαίνω γιατί εννοείς να ξεκινάς πάντα με το αριστερό, διόρθωσε το βήμα σου , άλλαξε το βήμα σου.
Τα θυμάμαι όλα, και τους μικρούς μου πήδους κάθε τόσο για να βγει το δεξί μπροστά και να πάει το αριστερό πίσω, όλα , ακόμα και το πόσο μου μύρισαν οι πασχαλιές που αγόραζε μια γυναίκα σκυμμένη στο παράθυρο από έναν πλανόδιο ανθοπώλη.
-Άλλαξε το βήμα σου, ξανάπε ο πατέρας μου.
Κι εκείνη τη φορά έγινε το κακό. Πάνω στο πήδημα μπερδεύτηκαν τα πόδια μου, κι έιδα το ένα κουμπί να διαγράφει μια κόκκινη τροχιά και να εξαφανίζεται. Τι κλάμα και τι ψάξιμο ήταν εκείνο; Δάκτυλος του Σατανά, δάκτυλος του Σατανά! έτριζε τα δόντια του ο πατέρας μου, καθώς έψαχνε χωρίς αποτέλεσμα, καθώς με άκουγε να κλαίω «ασεβώς».
Δεν είμαστε πια για εκκλησία, «χρειάζεται καρδίαν καθαράν», και πήραμε πάλι τον ανήφορο. Μπρος εκείνος, με τα χέρια διπλωμένα πίσω στη μέση, να λέει , με κόλασες! με κόλασες!, πίσω εγώ, σαν μονοσάνταλη, να κλαίω, να κλαίω.
Η μάνα μου , άμα άκουσε τι συνέβη, είπε μόνο:
-Τι λες… Κάτι τρέχει στα γύφτικα.
Μα καθώς με είδε να πετάω τα παπούτσια και να την ακολουθώ ξυπόλητη και κλαίγοντας , τα έβαλε με τον πατέρα μου:
-Και συ ευλογημένε, πώς στην ευχή έψαξες; Με τα δικά μου τα μάτια; Ολόκληρο κουμπί!
Αλλά εκείνος είχε κιόλας ριχτεί με όλο του το είναι στην κάθαρση. Είχε πάρει μια Σύνοψη κι έψελνε, μουρμουριστά, μασουλιστά, με λοξό κάπως το κεφάλι και το χέρι κοντά στο στόμα, κάπως σαν να εξιστορούσε με συντριβή στο αυτί του Κυρίου το πώς τον «κόλασα».
-Θέλω το ολόκληρο κουμπί μου, έλεγα τώρα εγώ μέσα στους οδυρμούς μου.
-Τι λές εκεί… Κάτι τρέχει στα γύφτικα, επανέλαβε η μάνα μου φουρκισμένη.
Και φορώντας μου τα παπούτσια με το ζόρι, με έσπρωξε βίαια στην ξώπορτα, να πάω να παίξω.
Λίγα βήματα πιο πέρα στεκότανε η φιλενάδα μαου η Πόπη. Με κοίταζε. Εγώ κόλλησα στον τοίχο, σήκωσα το ’να μου πόδι, και το ’κρυψα πίσω από το άλλο. Και στεκόμουνα έτσι.
Και τώρα, γονατισμένη ακόμα, λες και προσκυνούσα, αναπολώντας την τούτην την ανάμνηση , προσπαθώ να καταφέρω τη μικρή ν’ αγοράσει αυτά τα παπούτσια. Τα κόκκινα.
-Σου είπα, θέλω γόβα άσπρη!
-Μα τα κόκκινα είναι πιο πρακτικά.
-Δεν τα θέλω για πρακτικά, τα θέλω για ευχαριστήσιμα.
Κι αποφασίζω. Και τα άσπρα και τα κόκκινα. Προηγουμένως τα εξετάζω προσεχτικά , δοκιμάζω να ιδώ, είναι καλά στερεωμένο το κουμπάκι τους, μη την ξαναπάθω. «Αθάνατα», βεβαιώνει ο υπάλληλος. Και φεύγω, έχοντας επιτέλους αποκτήσει ένα πραγματικό κόκκινο ζευγάρι παπούτσια, πασχαλιάτικο δώρο στα περασμένα μου .
Σ’ αυτό τον κεντρικό δρόμο, που φράζεις τη μύτη και το στόμα σου να μη σε πνίξουν τα καυσαέρια , είναι τρέλα να ισχυριστείς ότι μυρίζουν πασχαλιές.
Κι όμως , εμένα μου μύρισαν.

Κική Δημουλά "Εκτός Σχεδίου"

Η μαγευτική τέχνη του ψηφιδωτού

2010-03-21T23:05:00.000+02:00

Η κατασκευή ενός ψηφιδωτού αντιγράφου είναι μια μοναδική εμπειρία δημιουργικότητας που δίνει χαρά και βαθιά ικανοποίηση σε όποιον καταπιάνεται με αυτήν. Τουλάχιστον έτσι πιστεύουμε όσοι ασχολούμαστε ερασιτεχνικά (ή και επαγγελματικά) με τα μυστικά της τέχνης του ψηφιδωτού, στο εργαστήριο ψηφιδωτού "ΨΗΦΙΔΩΝ ΓΝΩΣΙΣ" υπό την επίβλεψη και καθοδήγηση του καθηγητή ψηφοθέτη Νίκου Τόλη. Ακολουθούν δύο παρουσιάσεις : η πρώτη δείχνει συνοπτικά τον τρόπο κατασκευής ενός ψηφιδωτού αντιγράφου με τον παραδοσιακό τρόπο της άμεσης ψηφοθέτησης σε προσωρινό υπόστρωμα και η δεύτερη είναι μια προσπάθεια παρουσίασης ψηφιδωτών έργων τέχνης από την αρχαιότητα μέχρι τη σημερινή εποχή.

How Make A Mosaic (Stadia Kataskeyhs )

View more presentations from Elef Kent.

ψηφιδωτά (mosaic art)

View more presentations from Elef Kent.

Το ψηφιδωτό είναι σχέδιο ή παράσταση για τη διακόσμηση δαπέδου, τοίχου ή οροφής , που σχηματίζεται με την συναρμολόγηση και συγκόλληση μικρών ποικιλόχρωμων κύβων (ψηφίδων) από μάρμαρο, πέτρα , σμάλτο ή οπτή γη (αλλιώς ψηφοθέτημα ή μωσαϊκό). Συνεκδοχικά, με τον όρο «ψηφιδωτό» δηλώνεται η τέχνη της διακόσμησης μιας επιφάνειας με τη μέθοδο αυτή.
Το ψηφιδωτό επηρεάστηκε πολύ αλλά και επηρέασε την ζωγραφική με την οποία έχει και τα περισσότερα κοινά στοιχεία.

ΥΛΙΚΑ

Στην αρχαιότητα τα ψηφιδωτά κατασκευάζονταν αρχικά με ακατέργαστα (φυσικά) χαλίκια, ομοιόμορφα σε μέγεθος. Οι Έλληνες επινόησαν επίσης και την τεχνική των ψηφίδων (στα Λατινικά “tesserae” , “κύβοι’’ ή ‘’ζάρια’’), μικρών τεμαχίων κομμένων σε τριγωνικό, τετράγωνο ή άλλο κανονικό σχήμα, ώστε να ταιριάζουν ακριβώς στον κάνναβο των κύβων που σχηματίζουν την επιφάνεια του ψηφιδωτού.
Οι ψηφίδες ποικίλουν σημαντικά σε μέγεθος, ανάλογα με τη λειτουργία που επιτελούν: στα μεσαιωνικά έργα π.χ. οι περιοχές που απαιτούν λεπτομέρεια, όπως τα πρόσωπα και τα χέρια , είναι σχηματισμένα με ψηφίδες μικρότερες του συνήθους. Οι κανονικές διακοσμήσεις δαπέδων στην αρχαιότητα αποτελούνται από ψηφίδες ενός εκατοστού περίπου.
Όσο το ψηφιδωτό χρησιμοποιείτο στην κατασκευή δαπέδων, το κύριο ζητούμενο από τα υλικά του , εκτός από το χρώμα τους ήταν και η αντοχή τους στη φθορά.

Πέτρα

Η πέτρα κυριάρχησε για μεγάλο διάστημα καθ’ όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας αλλά και κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους και τα φυσικά χρώματα της πέτρας παρείχαν το βασικό φάσμα αποχρώσεων που είχε στη διάθεσή του ο καλλιτέχνης . Μολονότι προτιμούνταν συνήθως το μάρμαρο και ο ασβεστόλιθος , στα ρωμαϊκά ψηφιδωτά χρησιμοποιήθηκε πολύ και ο μαύρος βασάλτης (ιδίως στην ασπρόμαυρη τεχνική). Η φυσική πέτρα χρησιμοποιείται και στα μοντέρνα ψηφιδωτά (π.χ. στα ψηφιδωτά που καλύπτουν την εξωτερική επιφάνεια του σταδίου του Ντιέγκο Ριβέρα στο Μεξικό(1957).

Γυαλί

Το γυαλί πρωτοεμφανίστηκε ανάμεσα στα υλικά των ψηφιδωτών κατά τους ελληνιστικούς χρόνους (3ος-1ος π.Χ. αι.)και προσέφερε απεριόριστες χρωματικές δυνατότητες στην τέχνη αυτή. Οι καλλιτέχνες ψηφιδωτών της παλαιοχριστιανικής εποχής έδωσαν νέα κατεύθυνση στην τέχνη με την αξιοποίηση των χρυσών και των ασημένιων ψηφίδων. Όπως στον καθρέφτη, στις γυάλινες αυτές ψηφίδες επικολλούσαν φύλλο μετάλλου , χρυσού ή κασσίτερου.. Οι ψηφίδες αυτές έδιναν πολύ λαμπερές χρυσές ή ασημένιες ανταύγειες και χρησιμοποιούνταν, κυρίως, για να αποδώσουν το εκπορευόμενο από το Θεό φως(μαυσωλείο της Γκάλα Πλακίντια , Ραβέννα 450μ.Χ. ), Το χρυσό βάθος έγινε ο κανόνας από τον 6ο αι.
Άλλα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν στα χριστιανικά ψηφιδωτά ήταν το φίλντισι, οι ημιπολύτιμοι λίθοι (σπάνια) και ψηφίδες από ψημένο πηλό (τερακότα).

ΠΕΡΙΟΔΟΙ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΑ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑΣ

Το ψηφιδωτό εμφανίστηκε κατά την πρωτοϊστορική εποχή στη Μεσοποταμία(τέλη της 4ης χιλιετηρίδας) σε ναό της Ουρούκ, υπό μορφή ημικιόνων, διακοσμημένων με πήλινα καρφιά που έφερναν έγχρωμη κεφαλή , σχηματίζοντας γεωμετρικά σχέδια , κόκκινα μαύρα και άσπρα. Στη δυτική Μ.Ασία σώζονται τα παλαιότερα δείγματα ψηφιδωτών δαπέδων με χονδροειδή χαλίκια , ένθετα σε πρωτόγονου τύπου κονίαμα ( Γόρδιο, κοντά στην Άγκυρα, 8ος π.Χ. αι.)

Αρχαία ελληνικά και ελληνιστικά ψηφιδωτά

Τρεις φάσεις στην εξέλιξη της τέχνης του ψηφιδωτού: η πρώτη, σχετιζόμενη με την Ελλάδα, τελειοποίησε σταδιακά το ψηφιδωτό από φυσικά χαλίκια.
Η δεύτερη σχετίζεται με την επινόηση και τη διάδοση της τεχνικής των ψηφίδων και έλαβε χώρα εν μέρει στον ελληνιστικό κόσμο και εν μέρει σε ρωμαϊκό έδαφος.
Η τρίτη, ρωμαϊκό κατά βάση φαινόμενο, χαρακτηριζόταν από την εκλαΐκευση του ψηφιδωτού και την εφαρμογή του σε νέες λειτουργίες.

Ρωμαϊκά ψηφιδωτά

Οι Ρωμαίοι εισήγαγαν το ψηφιδωτό στην εκλεπτυσμένη μορφή του , τόσο στην αρχιτεκτονική της κατοικίας όσο και στους τόπους λατρείας τους.
Η Πομπηία έχει διασώσει ένα πλήθος ψηφιδωτών στην τεχνική του opus vermiculatum (από πολύ μικρές, ακανόνιστες ψηφίδες) (2ος-1ος π.Χ.αι.) Το διασημότερο από αυτά είναι ‘Η Μάχη της Ισσού’,το μεγαλύτερο από τα γνωστά έργα , φιλοτεχνημένο στη μικρογραφική τεχνική του ψηφιδωτού. οι Ρωμαίοι μετέτρεψαν το ψηφιδωτό από τέχνη για τους λίγους σε συνηθισμένο διακοσμητικό μέσο (οικίες Δήλου 2ος π.Χ.αι.) Κατά τη διάρκεια του 3ου π.Χ. αι. ητέχνη του ψηφιδωτού υπέστη ριζική αλλαγή και χρησιμοποιήθηκε, εκτός από τα δάπεδα, στην αρχιτεκτονική κήπων (κρήνες με ψηφιδωτά), στη διακόσμηση θόλων λουτρών και κτηρίων και για τη φιλοτέχνηση θρησκευτικών εικόνων.

Παλαιοχριστιανικά ψηφιδωτά

Από τις παλαιότερες χριστιανικές διακοσμήσεις τοίχων με ψηφιδωτά είναι εκείνη της εκκλησίας της Σάντα Κοντσάντσα (Αγίας Κωνσταντίας) της Ρώμης , που κτίστηκε το 320-330 ως μαυσωλείο της κόρης του Κωνσταντίνου. Το θεματολόγιο των παραστάσεων έχει πολλά διονυσιακά και ειδωλολατρικά στοιχεία, επειδή προφανώς δεν είχε δημιουργηθεί ακόμη χριστιανικό εικονογραφικό πρόγραμμα αλλά και λόγω της αλληγορικής σημασίας της αμπέλου και του οίνου στη χριστιανική θρησκεία.

Βυζαντινά ψηφιδωτά

Τα ψηφιδωτά που φιλοτεχνήθηκαν στη Ραβέννα για τον Οστρογότθο βασιλιά Θεοδώριχο (493-526μ.Χ.) είναι οι πρώτες ολοκληρωμένες εκδηλώσεις της βυζαντινής τέχνης στη Δύση. Κυριαρχεί το χρυσό φόντο και ακολουθεί το ασημένιο που αποτελεί καινοτομία στα ψηφιδωτά της Ιταλίας. Στην Ανατολή , ο περίκεντρος ναός του Αγίου Γεωργίου στην Θεσσαλονίκη δείχνει την πρωιμότερη άνθηση του βυζαντινού ψηφιδωτού (400 μ.Χ. περίπου). Στις μορφές των αγίων για τα πρόσωπα και τα χέρια χρησιμοποιείται κυρίως φυσική πέτρα , που οι λεπτές τονικές διαβαθμίσεις της έρχονται σε αντίθεση με τις έντονων χρωμάτων γυάλινες ψηφίδες της κόμης και των ενδυμάτων.
Στα ψηφιδωτά του 6ου αι.συναντώνται οι πρώτες εκλεπτύνσεις που εισήγαγαν οι βυζαντινοί για να τονίσουν τη λάμψη των χρυσών ψηφίδων.Τις τοποθετούσαν σε λοξές γωνίες κι έτσι προσέδιδαν στα ιερά πρόσωπα μια εξαίσια φωτεινή αίγλη.
Η λεγόμενη Αναγέννηση των Παλαιολόγων (1261-1453) οδήγησε στην ανανέωση της βυζαντινής τέχνης των ψηφιδωτών. Καθώς η ζωγραφική έδειξε προτίμηση για την προοπτική και τον τρισδιάστατο χαρακτήρα, οι ψηφιδογράφοι αναμόρφωσαν την τεχνική τους: μικρότερο μέγεθος ψηφίδων, τα περιγράμματα έπαψαν να είναι άκαμπτα και έγιναν λεπτότερα, επανήλθε το χρώμα και το ενδιαφέρον για τις οπτικές εντυπώσεις του χρυσού. Η αίσθηση του χρώματος χαρακτηρίζει ένα από τα μεγαλύτερα ψηφιδωτά αριστουργήματα, το τύμπανο της Δέησης στο νότιο υπερώο της Αγια-Σοφιάς.

Μεσαιωνικά ψηφιδωτά της Δυτικής Ευρώπης

Τα ψηφιδωτά δαπέδου γνώρισαν στη Δύση μια μοναδική αναγέννηση. Κατά τον πρώιμο μεσαίωνα οι βυζαντινοί ανέπτυξαν έναν ιδιαίτερο τύπο κάλυψης δαπέδου με γεωμετρικά ψηφιδωτά από κομμάτια μαρμάρου διαφόρων μεγεθών και σχημάτων(opus sectile, μαρμαροθετήματα). Η τέχνη αυτή που αποκλήθηκε Κοσμάτι(από την ομώνυμη οικογένεια μαρμαρογλυπτών της Ρώμης) , διαδόθηκε στη Δύση, όπου υπήρξε μια αναβίωση της διακόσμησης των δαπέδων των ναών με ψηφίδες και με σκηνές τόσο θρησκευτικές όσο και μυθολογικές.

Από την Αναγέννηση στα σύγχρονα ψηφιδωτά

Μετά την πτώση του Βυζαντίου, αν και συνέχισε να χρησιμοποιείται στη διακόσμηση των εκκλησιών, το ψηφιδωτό μιμήθηκε περισσότερο τη ζωγραφική και έχασε τη λάμψη του.
Η νεώτερη αναβίωση του ψηφιδωτού οφείλεται σε πολλούς λόγους, όπως η αγάπη του κοινού για τη μεσαιωνική τέχνη, για το εξπρεσιονιστικό και αφηρημένο στοιχείο που ενυπάρχει στα ψηφιδωτά, η υφή τους, που ταιριάζει στη μοντέρνα αρχιτεκτονική. Η μεγαλύτερη σύγχρονη χρησιμοποίηση του ψηφιδωτού ως αρχιτεκτονικής διακόσμησης συναντάται στο Μεξικό, όπου σημαντικοί καλλιτέχνες διακόσμησαν με ψηφιδωτά δημόσια κτήρια, όπως οι Ντιέγκο Ριβέρα, Φρανσίσκο Έπενς, κ.ά.
Το ψηφιδωτό σήμερα -εκτός από τη συμβατική χρήση του- αποτελεί μια από τις πολυάριθμες τεχνικές για τη διακοσμητική κάλυψη μιας επιφάνειας με τη χρήση διάφορων ανθεκτικών ή μη υλικών.

Προκολομβιανά ψηφιδωτά

Η τεχνική συναντάται στα εδάφη των Μάγια από το 590 π.Χ. , αλλά έγινε πιο γνωστή επί της αυτοκρατορίας των Αζτέκων (1376-1519). Οι μεξικανοί τεχνίτες δούλευαν με οψιδιανό, χαλαζία, βήρυλλο, μαλαχίτη, νεφρίτη, χρυσό , φίλντισι, όστρακο, αλλά κυρίως τυρκουάζ. Λόγω του πλούτου των θρησκευτικών εθίμων χρησιμοποιούσαν τα υλικά αυτά για να κατασκευάσουν τελετουργικά σύνεργα: μάσκες, ασπίδες, κράνη, περιλαίμια, λαβές μαχαιριών, κάτοπτρα, φιγούρες ζώων κλπ.
Μνημειακή χρήση της τεχνικής συναντάται στην υπό τύπο ψηφιδωτού εξωτερική επένδυση τοίχων ορισμένων κτηρίων στη Μίλτα (της Οαχάκα) αλλά και στις περίτεχνες προσόψεις των Μάγια (Γιουκατάν).
πηγή: ΠΑΠΥΡΟΣ ΛΑΡΟΥΣ ΜΠΡΙΤΑΝΝΙΚΑ

Μια κυριακάτικη εκδρομή στη Βραυρώνα διδάσκει ιστορία και πολιτισμό

2010-03-08T01:06:00.000+02:00

Στη Βραυρώνα, στα ανατολικά παράλια της Αττικής, βρισκόταν ένα από τα αρχαιότερα και πιο σεβάσμια ιερά. Εκεί λατρεύονταν η Βραυρωνία ΄Αρτεμις και η Ιφιγένεια, που ήταν προστάτιδες της γονιμότητας και της ευτοκίας των γυναικών.
Το ιερό βρίσκεται σε μια μικρή κοιλάδα που απλώνεται ανάμεσα από χαμηλούς λόφους και τη θάλασσα η οποία εισχωρεί ανάμεσά τους δημιουργώντας ένα βαθύ φυσικό λιμάνι. Ο Ερασίνος, ένας χείμαρρος που ακόμα και σήμερα την διαρρέει, απειλούσε πάντα το ιερό με τις πλημμύρες του.
Στο χώρο του ιερού σώζονται αναστηλωμένα τμήματα από μια στοά, τα ερείπια του ναού, καθώς και άλλα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα. Στο μουσείο, που είναι ένα από τα πιο σημαντικά της Ατικής, υπάρχουν ευρήματα της Βραυρώνας και άλλων οικισμών και νεκροταφείων της Αττικής όπως από το Πόρτο Ράφτη, τη Μερέντα, την Περάτη και την Ανάβυσσο.
Κέντρο της λατρειας στο ιερό της Βραυρώνας αποτέλεσε ο ναός της Αρτέμιδος (1), δωρικός με οπισθόδομο ή άδυτο, που οικοδομήθηκε στο α΄μισό του 5ου αι. στη θέση του κατεστραμμένου από τους Πέρσες παλαιότερου ναού.
Ανατολικά του ναού , γύρω στο 500 π.Χ. κατασκευάστηκε πολυγωνικός αναλημματικός τοίχος, πιθανώς για την πραγματοποίηση ειδικών τελετών .(2)

Η Ιφιγένεια, κλειδούχος ιέρεια της Αρτέμιδος, λατρευόταν στο ιερό ως χθόνια ηρωίδα. Πυρήνα της λατρείας της αποτέλεσε ο μυθικός τάφος, το "κενήριον", στη βόρεια πλαγιά του λόφου της Βραυρώνας (6). Στα κλασικά χρόνια ιδρύθηκε ένας μικρός ναός , το Ηρώο της Ιφιγένειας(5) και ένα μεγαρόσχημο κτίσμα που ονομάστηκε Ιερά Οικία (7).
Η στοά (12), πελώριο εκατόμπεδο οικοδόμημα δωρικού ρυθμού, περιβάλλει σε σχήμα Π το μεγάλο κεντρικό αίθριο που περιβάλλεται από στοές με κιονοστοιχίες. Στις δύο πλευρές της στοάς διαμορφώθηκαν δωμάτια που είχαν ξύλινες κλίνες και λίθινα τραπέζια.
Η τετράγωνη πέτρινη γέφυρα του 5ου π.Χ.αι. (10) σηματοδοτούσε μάλλον την κατάληξη ιεράς οδού από την Αθήνα στη Βραυρώνα και εξυπηρετούσε τη διέλευση πεζών και τροχοφόρων πάνω από την κοίτη των υδάτων που έρρεαν από την Ιερά Πηγή στον ερασίνο ποταμό.
Στην παρουσίαση που ακολουθεί θα δείτε πολλά από τα εκθέματα του Αρχαιολογικού Μουσείου Βραυρώνας .

αρχαιολογικοσ χωροσ βραυρωνασ

View more presentations from Elef Kent.

Το ελληνικό γραμματόσημο

2010-02-26T11:35:00.000+02:00

ελληνικο γραμματοσημο

View more presentations from Elef Kent.

Εύα Βλάμη : μια σημαντική πεζογράφος της μεταπολεμικής γενιάς (β' μέρος)

2010-01-22T02:19:00.001+02:00

Το απόσπασμα που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ''Φιλολογική Πρωτοχρονιά'' του έτους 1963 και, όπως αναφέρεται στο τέλος της δημοσίευσης, είναι παρμένο από το ανέκδοτο (σ.σ.τότε) μυθιστόρημά της "Το Διπρόσωπο Φεγγάρι".
Αν και μικρό , αυτό το απόσπασμα δείχνει καθαρά το ύφος και τη γλώσσα της Βλάμη.
Ευας Βλάμη ΤΟ ΠΡΟΞΕΝΙΟ

Εύα Βλάμη : μια σημαντική πεζογράφος της μεταπολεμικής γενιάς (α' μέρος)

2010-01-22T01:58:00.001+02:00

Η Εύα Βλάμη είναι μια ταλαντούχα πεζογράφος της μεταπολεμικής γενιάς – από τις λίγες μάλιστα γυναίκες στον ελληνικό χώρο την περίοδο εκείνη.
Η Κωστούλα Μητροπούλου την χαρακτηρίζει ως «ένα ρωμαλέο ταλέντο, μια αυθεντική φωνή, μια ξεχωριστή ευαισθησία». Η ανηψιά της Μαρία Ρηγοπούλου (κόρη της αδελφής της Καίτης Βλάμη-Ρηγοπούλου) προσθέτει πως ήταν «μια γυναίκα ξεχωριστή, αέρινη και ρομαντική» και πως η ψυχή της «ήταν μια απέραντη θάλασσα, στην οποία χώρεσαν τα πιο ευγενικά και ανώτερα συναισθήματα . Μια θάλασσα λατρείας για τον άντρα της Παναγή Λεκατσά, τον καταξιωμένο εθνολόγο, θρησκειολόγο, φιλόλογο και φιλόσοφο, και παράλληλα μια θάλασσα αγάπης για τη μουσική και τη λογοτεχνία». Φαίνεται πως ούτε ο Λίνος Πολίτης ούτε ο Μάριο Βίττι εκτίμησαν το ταλέντο της και δεν βρίσκουμε γι’αυτήν κάποια σημαντική αναφορά στα έργα τους τα σχετικά με την Νεοελληνική Λογοτεχνία. Ο Αλέξης Ζήρας , όμως , σύγχρονός μας κριτικός, αναφέρει:
α)ότι τα έργα της «κινούνται προς την ανανεωμένη πεζογραφική παράδοση του Ν. Καζαντζάκη, του Α. Αγγέλογλου, του Γ. Σφακιανάκη, του Ηλία Βενέζη, του Γ. Μαγκλή… οι οποίοι χρησιμοποίησαν στα έργα τους την επιστροφή στην κοινοτική κοινωνική ζωή και στα κλειστά της ήθη ως δίαυλο συλλογικής γνώσης και αυτογνωσίας»
β) ότι «σε όλα τα έργα της Βλάμη, ο μύθος και η μυθική μέθοδος έχουν κεντρική σημασία, και σε τούτο συνέβαλε οπωσδήποτε η επίδραση της εθνολογικής σκέψης του Λεκατσά», ενώ η ίδια αυτή «μυθική μέθοδός της φαίνεται πως έχει δεσμούς με τη δραματική αντίληψη των αρχαίων για την ανθρώπινη μοίρα, όπως και με τον τελετουργικό λόγο της κλασικής και της μεσαιωνικής δραματουργίας»,
γ) ότι ο τύπος της επικής αφήγησης με τις πολλές συγκρουσιακές καταστάσεις των δυο πρώτων βιβλίων της ενδιαφέρει τον σύγχρονο αναγνώστη γιατί στηρίζεται σε μια τεκμηρίωση ιστορικής προοπτικής , ενώ, από την άλλη , τα δυο νεότερα βιβλία της έχουν μεγάλες ομοιότητες «με τις πεποιθήσεις του άγγλου πεζογράφου D.H. Lawrence για την αρχέγονη πίστη και για το ότι η ανθρώπινη ζωή είναι μέρος ενός κύκλου φυσικών φαινομένων».
Ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος που ανέλαβε να παρουσιάσει το έργο της Βλάμη στη σειρά Η μεταπολεμική πεζογραφία των εκδόσεων Σόκολη, αφού διαπιστώνει την ώριμη πρώτη εμφάνισή της με ένα έργο που «δεν μοιάζει καθόλου με πρωτόλειο» , αλλά και την περιθωριακότητα της συγγραφικής της ύπαρξης , αφού διστάσει μπροστά στον χαρακτηρισμό της ως «ολιγογράφου», μιας και η δημιουργική της πρόθεση ήταν συνήθως φιλόδοξη, αφού επισημάνει την ανάγκη να συσχετιστεί κάποτε η ιδιωματική της γλώσσα , όπως εμφανίζεται στα δυο θαλασσινά βιβλία της , με τη γλώσσα των έργων του Καρκαβίτσα , του Κόντογλου και του Μπαστιά. Ο ίδιος θίγει και το ζήτημα της ‘‘γυναικείας γραφής’’. Αναφερόμενος στο Σκελετόβραχο γράφει ο Δασκαλόπουλος: «Ας μην ξεχνάμε πως είναι ίσως η μοναδική φορά στη λογοτεχνία μας που ένα τέτοιο μυθιστόρημα, με θέμα δηλαδή τυπικά ‘’ανδρικό’’, γράφεται με τόση επιτυχία από γυναίκα συγγραφέα». Ο Κ. Νίτσος φαίνεται να αποδίδει το χαρακτηριστικό αυτό στο συνολικό έργο της Βλάμη: «Ήταν πεζογράφος με αντρίκειο γράψιμο, που δεν τόχε κανένας της γενιάς της».
Τρία μόνο περιοδικά αφιέρωσαν , άπαξ, ένα μέρος της ύλης τους στο (λογοτεχνικό) έργο της Εύας Βλάμη. Πρώτη η ‘’Νέα Εστία’’( τ.1618, 1994) και δεύτερα τα '’Θέματα Λογοτεχνίας’’ (τ.28, Ιαν.-Απρ.2005), όπου και δημοσιεύεται για πρώτη φορά το ‘’Χρονολόγιο Εύας Βλάμη), το οποίο συνέταξε η Παντοφίλη Βαρβαρήγου (σ.σ.:και αναδημοσιεύουμε εδώ). Τρίτο , το περιοδικό Διαβάζω (τ.485 Μάιος 2008) (σ.σ.:που αποτελεί και την κύρια πηγή αυτής της ανάρτησης).
Ο Ν. Καζαντζάκης σε έναν γενικότερο σχολιασμό της καλής ελληνικής λογοτεχνίας , αφού αναφέρει τον Σικελιανό, τον Βάρναλη, τον Θεοτόκη, τον Μυριβήλη, τον Θεοτοκά, τον Πρεβελάκη, τον Ι.Μ. Παναγιωτόπουλο, τον Μαγκλή, κλείνει την απαρίθμησή του με την Εύα Βλάμη, την οποία ξεχωρίζει από τις γυναίκες πεζογράφους διότι «μεταχειρίζεται άνετα και καλοδουλεύει τη δημοτική» .
(από το άρθρο της Σταυρούλας Τσούπρου για την Εύα Βλάμη στο περιοδικό Διαβάζω τ.485)

ΕΥΑ ΒΛΑΜΗ- ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ

Χίλιες ευχές για Ευτυχισμένες Γιορτές

2009-12-27T21:36:00.000+02:00

Διαλέξαμε βιβλία για τις φετινές γιορτές και όχι μόνο...

2009-12-23T16:24:00.000+02:00

ας χαρίσουμε ένα βιβλίο για δώρο

View more presentations from elefkent.

"Η Συνεισφορά της Τέχνης στην Περιβαλλοντική Ευαισθητοποίηση" : βιωματικό σεμινάριο περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης

2009-11-12T11:34:00.001+02:00

Στις 6 και 7 Νοεμβρίου στο 7ο Δημοτικό Χαϊδαρίου πραγματοποιήθηκε βιωματικό περιβαλλοντικό σεμινάριο που διοργανώθηκε από τις υπεύθυνες Περιβ/κής Εκπ/σης Γ' Αθήνας κκ Ξυλόκοτα Τασία και Νιάρχου Ελένη. Η συμμετοχή μου σ' αυτό με γέμισε με ευχάριστες εντυπώσεις και ο βιωματικός του χαρακτήρας σε συνδυασμό με τους πολύ καλούς εισηγητές όλων των εργαστηρίων του σεμιναρίου με ικανοποίησε και μου πρόσφερε όμορφες εμπειρίες.
Στο 7ο Χαϊδαρίου, λοιπόν, συναντηθήκαμε δασκάλες, μουσικοί,γυμνάστριες και- φυσικά- νηπιαγωγοί και παρακολουθήσαμε τα εξής εργαστήρια:
"Δος μου άλλη μια ευκαιρία" με εισηγήτρια τη Μαρία Αργυρίου : χρησιμοποιώντας μπαλόνια, άχρηστα κουτιά, λάστιχα ποτίσματος, σουρωτηράκια , χωνάκια και άλλα συνηθισμένα και ασυνήθιστα υλικά φτιάξαμε μουσικά όργανα , τα δονήσαμε, τα φυσήξαμε , τα χτυπήσαμε , τα βροντήσαμε και γελάσαμε στο ρυθμό αυτοσχέδιων μουσικών συνθέσεων.
"Το χαρτί στην τέχνη και στη σχολική πράξη" : πρωτότυποι, ευρηματικοί και δημιουργικοί τρόποι αξιοποίησης "άχρηστων" χαρτιών που μπορούν να γίνουν ακόμη και έργα τέχνης από τις κκ. Καρίμαλη Α., Νιάρχου Ε. και Ξυλόκοτα Τ.

"Σώμα και φυσικό περιβάλλον" με εμψυχώτρια και καθοδηγήτρια την κ. Ρέτσιου Στέλλα (εκπ.Φυσικής Αγωγής) , η οποία χρησιμοποιώντας κατάλληλη μουσική μάς "βοήθησε" να εκφραστούμε κινώντας το σώμα μας στο ρυθμό της και σε αρμονία - συνεργασία με την ομάδα ή το ταίρι μας . Η αλήθεια είναι ότι η εμπειρία ήταν πολύ ευχάριστη - αν και στην αρχή ίσως κάποιες νιώσαμε άβολα καθώς διστάζαμε να αφήσουμε το σώμα μας ελεύθερο, σιγά σιγά όμως αυτό ξεπεράστηκε - και τελικά νομίζω ότι νιώσαμε όλες πιο ανάλαφρες, πιο χαρούμενες και κυρίως πιο "κοντά", μια "ομάδα". Δεν ξέρω τι θα γινόταν αν στην ομάδα υπήρχαν και άνδρες (δεν υπήρχε ούτε ένας για δείγμα -αλήθεια, τους είχαν "σφυρίξει" ότι θα μας βάλουν να εκφραστούμε με χορό;) , ως γυναίκες, πάντως, βιώσαμε κάτι "εκπαιδευτικά" διαφορετικό και , νομίζω, το απολαύσαμε.
Το ανεπανάληπτο, ωστόσο, το υπέροχο , το αναπάντεχο, το μοναδικά βιωματικό ήταν το εργαστήριο του κ. Σταύρου Σπυράκη (εκπ/κος Π.Ε.,αναπλ.υπεύθυνος ΚΠΕ Ομηρούπολης Χίου) το οποίο είχε τον τίτλο "Ανακύκλωση: ο κύκλος της ζωής-γενίκευση" και το οποίο δεν ήταν παρά ένα θεατρικό εργαστήρι που μας δίδαξε τεχνικές θεατρικού παιχνιδιού και μορφές θεατρικής δράσης μέσα από τις οποίες αγγίξαμε περιβαλλοντικά προβλήματα και προτείναμε λύσεις. Δεν ξέρω αν σ' ένα θεατρικό εργαστήρι μπορεί κάποιος να βιώσει μια άλλη πλευρά της ζωής, εκείνο που ξέρω είναι ότι το κέφι, το πάθος και οι ικανότητες του Σταύρου Σπυράκη μας έκαναν να βιώσουμε διάφορες άλλες πλευρές της,- που είχαμε ξεχάσει, που αγνοούσαμε ή που θα θέλαμε να υπάρχουν- και όλα αυτά μέσα στον περιορισμένο χρόνο ενός επιμορφωτικού εργαστηρίου για το περιβάλλον. Πολύτιμη η εμπειρία -και αλησμόνητη- μάθημα ενός δασκάλου με πάθος σε δασκάλους με ανησυχίες. Γιατί όπως και ο ίδιος γράφει σ' ένα σχόλιό του : "Η ΕΚΦΡΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑ ΚΑΙ Η ΧΑΡΑ ΔΙΝΕΙ ΦΤΕΡΑ ΓΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ". Και νομίζω ότι αυτό ζητάμε όλοι: να δίνουμε στους μαθητές μας την ευκαρία να εκφράζονται, να χαίρονται και να δημιουργούν.

περιβαλλοντικό σεμινάριο

View more presentations from elefkent.

περισσότερες φωτό και πληροφορίες για το σεμινάριο εδώ

20 χρόνια από την πτώση του Τείχους

2009-11-09T02:38:00.005+02:00

P.Schneider ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΤΟΥ ΤΕΙΧΟΥΣ

Ο Πέτερ Σνάιντερ γεννήθηκε στο Λίμπεκ την 21η Απριλίου του 1940. Θεωρείται από τους πολιτικοποιημένους συγγραφείς της γενιάς του. Τα διηγήματά του "Λεντς, μια αφήγηση από το 1968 και μετά..."(1973), "Είσαι ήδη εχθρός του Συντάγματος"(1975), "Το Στοίχημα", έχουν έντονο αυτοβιογραφικό χαρακτήρα. Έχει ασχοληθεί επίσης με την ποίηση και το δοκίμιο . Απο τη δεκαετία του '60 ζει στο Βερολίνο, ασχολούμενος με τη λογοτεχνία, τη δημοσιογραφία και την πολιτική.

Το διήγημα αυτό το βρήκαμε στο λογοτεχνικό περιοδικό ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ τ.157-158 8ος 2007

"Το μυστικό του δούλου" : όταν χρησιμοποιούμε τη λογοτεχνία για να μάθουμε ιστορία

2009-11-05T22:33:00.013+02:00

Το 1997 , οι φανατικοί φίλοι της ιστορίας ξαφνιάστηκαν με την έκδοση του αστυνομικού μυθιστορήματος Έγκλημα στην Αρχαία Αγορά, της Γαλλίδας Κλωντ Μοσέ. Κυκλοφορούσαν ήδη τα "κινέζικα" αστυνομικά του Ρόμπερτ Βαν Γκούλικ και τα μεσαιωνικά της Έλις Πίτερς (εκδ.Θεμέλιο, Άγρωστις, Άγρα), αλλά έγκλημα στην αθηναϊκή αγορά, που τη γνωρίζουμε και την έχουμε περπατήσει, γραμμένο από μια κορυφαία ελληνίστρια ήταν κάτι που έκανε ιδιαίτερη αίσθηση. Όταν μάλιστα αντιληφθήκαμε ότι η συγγραφέας έκανε παράλληλα κι ένα μάθημα ιστορίας ..., χτύπησε ένα καμπανάκι στο μυαλό μας: να, λοιπόν πώς θα μπορούσε το μάθημα της ιστορίας να γίνει πιο ζωντανό! Από τότε , εκατοντάδες εκαπαιδευτικοί χρησιμοποιούν , ανάμεσα σ' άλλα , ιστορικά μυθιστορήματα για να εμπλουτίσουν το μάθημά τους. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το ιστορικό μυθιστόρημα της αρχαιολόγου Εύης Πίνη, για παιδιά αυτή τη φορά, μυθιστόρημα πιο σύνθετο , από τα επιτυχημένα και ευκολοδιάβαστα της σειράς "Ιστορικά Μυστήρια " των εκδόσεων Κέρδος.
Βρισκόμαστε στην Αθήνα στα τέλη του 5ου αιώνα. Ο Χυτρίων, ο πρωταγωνιστής, είναι ένας ηλικιωμένος θρακιώτης δούλος , μάγειρας των πρυτάνεων που εδρεύουν στη Θόλο. Ανακατεύοντας υλικά στις χύτρες του και παρασκευάζοντας νοστιμιές, ανακατεύει ταυτόχρονα και σερβίρει παλιές ιστορίες στον βουλευτή Καλλίμαχο που, αν και πνίγεταιστη δουλειά με τις υποθέσεις του κράτους , παρασύρεται από το ταλέντο του εύγλωττου μάγειρα και ψάχνει να βρει το μυστικό που κρύβει: είναι κάτι που έχει σχέση με την πολιτική και τις βρομιές της; Προστατεύει κάποιους; Ποιος είναι ο μυστηριώδης κορίνθιος έμπορος και ποια είναι η ιστορία του μενταγιόν με το σπασμένο φτερό του Έρωτα;
Η πρώτη μας έκπληξη είναι ότι η συγγραφέας επιλέγει να στήσει την πλοκή μέσα στην αρχαία κουζίνα , προφανώς όχι επειδή ακολουθεί τη μόδα τη ενασχόλησης των νεοελλήνων με τη μαγειρική , αλλά γιατί, όπως ξέρουμε, το καλό φαγητό βοηθάει ν' ανοίξουν τα στόματα. Και πράγματι ανοίγουν και το μυστικό φανερώνεται!
Οποιοσδήποτε γράφει ιστορικά μυθιστορήματα, και μάλιστα για παιδιά, έχει να αναμετρηθεί με δύο τουλάχιστον βασικά ζητήματα. Πρώτον, οι πολλές πραγματολογικές πληροφορίες που μοιραία πρέπει να συμπεριλάβει ο συγγραφέας , ώστε να καταστήσει το πλαίσιο , μέσα στο οποίο διαδραματίζεται η ιστορία, σχετικά οικείο προς τους νεαρούς αναγνώστες , και , δεύτερον, να "μασκαρέψει" αυτές τις πληροφορίες , ώστε να μην εκληφθούν απ΄τους αναγνώστες ως μέρος κάποιου μαθήματος, στην προκειμένη περίπτωση της καθημερινής ζωής στην αρχαία Αθήνα. Κι ακόμα , να μην ξεφεύγουν σημερινά συναισθήματα, απόψεις για την κοινωνία κ.λπ. και να μπαίνουν στο μυαλό και στο στόμα των ιστορικά προσδιορισμένων ηρώων. Δηλαδή , να ακολουθεί, όπως κάνει η Εύη Πίνη, το μότο : "Ένας φανταστικός ήρωας σ' έναν πραγματικό κόσμο". Μ' άλλα λόγια , να προσέχει την ανάπλαση της εποχής.
Η συγγραφέας για να διευκολύνει τον αναγνώστη αξιολογεί , επεξηγεί και σχολιάζει, στο περιθώριο των σελίδων, σημεία τα οποία θεωρεί ότι χρειάζονται περισσότερες διευκρινίσεις. Τέλος , στο πολυσέλιδο παράρτημα που ολοκληρώνει το βιβλίο αναφέρονται συνοπτικά τα θέματα- αθηναϊκή διακυβέρνηση, δουλεία,τροφή, κ.ά. - πάνω στα οποία στηρίχτηκε η συγγραφέας για να γράψει το μυθιστόρημα.
Μια πρόταση: ανεξάρτητα από το εάν το μυθιστόρημα μπορεί να διαβαστεί μέσα στις σχολικές αίθουσες , δεν θα ήταν κακή ιδέα να οργανωθεί κάτι τέτοιο στο πλαίσιο της οικογένειας με γονείς και παιδιά , ως μια δραστηριότητα για την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας. Η ιστορία του Χυτρίωνα και το "Έγκλημα στην αρχαία αγορά " της Κλωντ Μοσέ προσφέρονται. Μπορούν να διαβαστούν παράλληλα με δύο ταξιδιωτικούς οδηγούς, τον παιδικό της Lesley Sims "Μια μοναδική ξενάγηση στη αρχαία Ελλάδα (εκδόσεις Άγκυρα, 2004) και για τους ενηλίκους το Ταξιδιωτικός Οδηγός για την αρχαία Ελλάδα, η Αθήνα και τα περίχωρά της το έτος 415 π.Χ. του Eric Chaline (εκδ. Σαββάλας , 2009).

(Άρθρο της Μαρίζας Ντεκάστρο στο περιοδικό ΔΙΑΒΑΖΩ τ.501 Νοέμβριος 2009)

κριτική για το βιβλίο της Εύης Πίνη "Το μυστικό του δούλου" δια βάστε και εδώ

Οι ήρωες του '40 με τον φακό του Σπύρου Μελετζή

2009-10-23T20:40:00.007+03:00

σπυρος μελετζησ 1940 1944

View more presentations from elefkent.

Ο Σπύρος Μελετζής είναι ο ελληνολάτρης φωτογράφος.Απ΄τα νεανικά του χρόνια καταχωρεί στο έργο του την ομορφιά του τόπου και τη λεβεντιά του λαού με ξεχωριστή αγάπη και ποιητική ευαισθησία. Ακούραστος πεζοπόρος και αθεράπευτα ρομαντικός , περπάτησε τη χώρα πέρα ως πέρα και φωτογράφισε με μεράκι όλη την ελληνική ύπαιθρο, κάθε σημαδιακή της γωνιά απ΄την ιστορία και τη μυθολογία . Ξεχωριστό κομμάτι της δουλειάς του αποτελεί ο πόλεμος του '40 και η Αντίσταση του λαού στα 1940-1944.
Στο φυλλάδιο της 'Εκθεσης "ΣΠΥΡΟΣ ΜΕΛΕΤΖΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ 1942-1944" , που πραγματοποιήθηκε πέρσι στο Μέγαρο Εϋνάρδου (Μορφωτικό Ι. Εθνικής Τραπέζης), διαβάζουμε:
"Οι πρώτες φωτογραφίες χρονολογούνται τουν Αύγουστο του 1942, κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας του στον Όλυμπο, και οι δεύτερες του Σεπτέμβριο του 1943 στην Πελοπόννησο . Το Φεβρουάριο του 1944 , ως επίσημος, πλέον , φωτογράφος του ΕΑΜ, οργάνωσε το τρίτο και τελευταίο ταξίδι του στα βουνά της Ευρυτανίας και της Θεσσαλίας , με στόχο να εκπληρώσει , όπως ο ίδιος έλεγε, "το μεγάλο χρέος του, να απαθανατίσει τον αγώνα του ελληνικού λαού που αγωνιζόταν για το ξεσκλάβωμα της Ελλάδος." Η πίστη του Μελετζή σε αυτόν τον αγώνα τον οδήγησε να αποτυπώσει "το ηρωικό μεγαλείο που κυριαρχούσε και λαμποκοπούσε στα μάτια των ανταρτών". Φωτογράφισε τους αντάρτες , με το φακό στραμμένο προς τα πάνω, προσδίδοντας ανάταση στις φιγούρες τους και καθιστώντας τες οπτικά σύμβολα αγώνων και δράσης , μια αισθητική προσέγγιση η οποία συνδύαζε την πίστη του στον αγώνα με τις αντιλήψεις του για την τέχνη. Το ύφος αυτό παραπέμπει στο έργο του Ρώσου φωτογράφου Αλεξάντρ Ροντσένκο, ο οποίος αποτύπωσε τη φυσική δύναμη υπηρετώντας την κοινωνική ανασυγκρότηση , μετά την επανάσταση του 1917, και υιοθέτησε στις φωτογραφίες του το τράβηγμα "από κάτω προς τα πάνω"που είχε καθιερωθεί ως προοπτική Ροντσένκο, πράγμα που δε γνώρισε ο Μελετζής εκείνη την εποχή. Πράγματι η ηρωική μορφή - ο τύπος του ήρωα πολεμιστή, ως έμβλημα μεγαλείου και δύναμης - αποδόθηκε ιδανικά από τον Μελετζή, ο οποίος σε αρκετές λήψεις εμπλούτισε αυτήν την ιδέα με στοιχεία ρητορικής έξαρσης."

"Καλωσήρθες, Καρακάξα"

2009-10-01T00:49:00.007+03:00

Ας αναρωτηθούμε τι επιδιώκουμε εμείς οι ενήλικοι όταν αποφασίζουμε να μιλήσουμε για τις προκαταλήψεις και τον καθημερινό ρατσισμό στα παιδιά μας. Θέλουμε να καταλάβουν την πολυπλοκότητα του κόσσου γύρω τους; Θέλουμε να τα προετοιμάσουμε ώστε να μην είναι ευάλωτα σε τέτοιου είδους απόψεις και συμπεριφορές; Θέλουμε να τα ευαισθητοποιήσουμε ώστε να μην παρασύρονται και να μην συμμετέχουν στην διάδοσή τους;
Μπορεί τελικά ένα λογοτεχνικό κείμενο να λειτουργήσει ως εγχειρίδιο κοινωνικής αγωγής και να ευαισθητοποιήσει τους αναγνώστες; Ναι, συμβαίνει συχνά στη λογοτεχνία για παιδιά και νέους όπως έγινε πριν από χρόνια όταν ο Ευγένιος Τριβιζάς έγραψε την "Τελευταία Μαύρη Γάτα" , ένα σύνθετο αλληγορικό μυθιστόρημα για μεγάλα παιδιά με θέμα την κατασκευή των προκαταλήψεων , την πορεία που ξεκινά από την πειθώ για το κακό που φέρνουν οι διαφορετικοί και την εφαρμογή μιας λύσης για να απελευθερωθεί η κοινωνία (του μυθιστορήματος). Ο Τριβιζάς σαν να προέβλεπε προς τα πού πήγαιναν τα πράγματα και έβαλε το θέμα για συζήτηση ανάμεσα στα παιδιά.
Ο Κώστας Μάγος κάνει το ίδιο , κατεβαίνοντας ηλικιακή κατηγορία, απευθυνόμενος σε παιδιά προσχολικής και πρωτοσχολικής ηλικίας. Η κυνηγημένη αυτή τη φορά είναι μια καρακάξα που χτίζει τη φωλιά της στο δάσος . Πράγματι, όταν βρίσκει το κατάλληλο δέντρο και ετοιμάζει τη φωλιά , πετάει για να γνωρίσει τους νέους της γείτονες. Κανένας, όμως , δεν είναι πρόθυμος να την καλωσορίσει και όλοι την αποφεύγουν. Τι συμβαίνει ; Αποκαλύπτεται ότι την κατατρέχει η κακή φήμη του γένους της ! Κακεντρεχείς ψίθυροι κυκλοφορούν ότι είναι κλέφτρα , γεγονός που δένει με την απώλεια του κολιέ της σεβάσμιας κουκουβάγιας....
Όταν σε μια κοινωνία, στο δάσος εν προκειμένω, έρχεται ένας ξένος, όλα αλλάζουν . Η υγιής περιέργεια για το καινούργιο μετατρέπεται σε κουτσομπολιό, επιθετικότητα και τέλος απόρριψη. Ο συγγραφέας κεντάει τις μικρές λεπτομέρειες στο χειρισμό του λόγου, για να οργανώσει το πλαίσιο που οδηγεί στην κορύφωση του δράματος της ξένης: "Όλοι ξέρουν ότι οι καρακάξες είναι εκτός από φλύαρες και κλέφτρες!". "Σίγουρα είναι κλέφτρα. Μου το είπε μια ξαδέρφη μουαπό το διπλανό δάσος..." "Στη μεγάλη βελανιδιά έκανε φωλιά μια κλέφτρα καρακάξα..." "Είσαι βέβαιος ότι είναι κλέφτρα;" "Όπως σε βλέπω και με βλέπεις"¨.
Ο Κώστας Μάγος 'εγραψε μια ιστορία βασισμένη στη λαϊκή παράδοση, στους μύθους για την κλέφτρα καρακάξα, το πουλί των κακών οιωνών, για να την ανατρέψει στο τέλος , οδηγώντας τους αναγνώστες να καταλάβουν με ποιον τρόπο δημιουργούνται τα στερεότυπα, οι προκαταλήψεις και οι συνέπειες που έχουν στη ζωή όλων , δηλαδή , αδικία, στενομυαλιά και φόβο .
Ο αλληγορικός λόγος της λαϊκής παράδοσης έχει μια γοητεία και οι μύθοι στους οποίους συμμετέχουν ζώα με ανθρωπομορφικά χαρακτηριστικά βοηθούν ώστε να μεταφερθεί εμμέσως το ηθικό τους δίδαγμα.
Ωστόσ, από μιαν άλλη σκοπιά, η λαϊκή παράδοση μεταφέρει πλήθος στερεοτύπων και, στη μεταμοντέρνα εποχή μας μπορεί να κατηγορηθεί για ρατσισμό, ο οποίος και προκύπτει απ' αυτά τα στερεότυπα. Πρόλα αυτά, από πολλούς θεωρείται ταμπού να τεθούν θέματα προερχόμενα από τη σοφία του λαού.
Πώς θα φαινόταν άραγε εάν, αντλώντας από την ίδια παράδοση, αντί για την καρακάξα της κοινωνίας των πουλιών βάζαμε στη θέση της κλέφτες Τσιγγάνους, τσιγκούνηδες Εβραίους, χαζούς μαύρους, κουτούς Πόντιους, πονηρούς Αλβανούς και άλλους πολλούς διαφορετικούς; Αυτά επιδιώκει να προλάβει ο Κώστας Μάγος με την ιστορία που έγραψε.

Άρθρο της Μαρίζας Ντεκάστρο στο περιοδικό ΔΙΑΒΑΖΩ( τεύχος 499 Σεπτεμβρίου 2009)με τίτλο "Ο φόβος για τον ξένο"

Δέκα Μύθοι για την Ελληνική Γλώσσα

2009-09-29T01:56:00.002+03:00

Γιάννης Η. Χάρης - 10 Μύθοι για την ελληνική γλώσσα

Πέτρος Πικρός: ένα αφιέρωμα (μέρος β΄)

2009-09-13T11:47:00.024+03:00

Ο Άλκης Τροπαιάτης στο άρθρο του "Ο Πέτρος Πικρός και οι Πικραμένοι" γράφει:

"Μα αρκεί να διαβάσει κανείς τα βιβλία του, απ' το 'Τουμπεκί' ως τον "Πιτσιρίκο", για να καταλάβει ότι αυτή του η προτίμηση πήγασε βαθιά μεσ' απ' τη γεμάτη απέραντη ανθρωπιά ψυχή του. Ότι είχε προηγούμενα σκύψει πάνω απ' τον πόνο και τη δυστυχία των πιο πονεμένων και δυστυχισμένων ανθρώπων , αυτών που το κοινωνικό σύστημα τους παραπέταξε σαν σκουπίδια και τους κατάντησε "χαμένα κορμιά", τους απόκληρους της ζωής , που δεν έχουνε στον ήλιο μοίρα. Πήγε κοντά τους κι ένιωσε κατάβαθα το μεγάλο τους πόνο, γεύτηκε την απέραντη πίκρα τους, την πέρα από κάθε ελπίδα και είδε πως η συνείδησή του δεν τον συγχωρούσε να τους αγνοεί, να στέκεται μακριά τους, κάνοντας λόγο μόνο για χορτάτους αστούς , πως έπρεπε να γίνει ένα μαζί τους και ν'αγωνιστεί , με τα γραπτά του, να κάνει γνωστή την απέραντη δυστυχία τους και να φέρει στην επιφάνεια τη ζωή και τα προβλήματά τους, μήπως και ξυπνήσει τη ναρκωμένη κοινωνική συνείδηση , μήπως και αναγκάσει το καπιταλιστικό κατεστημένο να ενδιαφερθεί γι' αυτούς.
Φορτώθηκε τα προβλήματά τους κι έκαμε δική του υπόθεση την πίκρα τους από την κοινωνική αδικία. Έγινε ο ίδιος η έκφραση αυτής της πίκρας , έγινε Πικρός. Ακούγοντάς τον , διαβάζοντάς τον, δεν έχεις πια μπροστά σου τον καλοβολεμένο και χαρούμενο αστό, αλλά τον γεμάτο πίκρα απόκληρο της κοινωνίας. Γι' αυτό πια γράφει , γι' αυτόν αγωνίζεται. Τον φέρνει μπρος στα μάτια της φαντασίας μας απελπισμένο, εξαθλιωμένο, χυδαίο υβριστή του κατεστημένου, με στραπατσαρισμένη συνείδηση, έτοιμο να φτάσει ακόμα κι ως το έγκλημα , μα τελικά τον μόνο ανυπαίτιο για τις πράξεις και τον τρόπο ζωής του .
Με το ίδιο πνεύμα κατανήσης κι αγάπης είδε ο Π.Π. και τα παιδιά. Όχι τα αναθρεμμένα μέσα σε πολυτελή διαμερίσματα και βίλες. Εσκυψε πάνω στα παιδιά των πικραμένων, των μεγάλων απόκληρων της ζωής. Είδε σ' αυτά τους αυριανούς προγραμμένους της αστικής κοινωνίας, τους καταδικασμένους αναότια σε ισόβια δυστυχία και ταπείνωση. Λουστράκος στην Αθήνα είναι ο "Πιτσιρίκος", φτωχόπιδα της γειτονιάς οι ήρωες του "Από τον κόσμο που φεύγει στον κόσμο που έρχεται", εργατόπαιδα του "Πετάει-πετάει ο άνθρωπος". Κι όλα με αγάπη για τα γράμματα και γεμάτα αισθήματα και όνειρα για το μέλλον.
Μετά τον Κώστα Θεοτόκη , το Δημοσθένη Βουτυρά, τον Κώστα Παρορίτη ο Πέτρος Πικρός στάθηκε ο βασικός εκπρόσωπος του κοινωνικού μυθιστορήματος στη χώρα μας. Ίσως μες στο έργο του να βρίσκει κανείς απηχήσεις από τα έργα του Ζολά ή του Γκόργκι ή , ακόμα, κάτι απ' τις σελίδες του Όλιβερ Τουίστ του Ντίκενς , αλλά κανείς επίσης δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι οι ήρωές του είναι αποβράσματα τησ ελληνικής κοινωνίας , ότι η όλη ατμόσφαιρα των έργων του είναι αυτή της Αθήνας του μεσοπολέμου (γύρω στα 1922), 'οτι έχουν όλα τους την προσωπική του σφραγίδα , που είναι ένας συνδυασμός ρεαλισμού και άδολης επαναστατικότητας.

Από τον Οκτώβρη του 1921 άρχισε να κυκλοφορεί στην Αθήνα το λογοτεχνικό παιδικό περιοδικό "ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ"του Α. Ι. Ράλλη, στο πρώτο τεύχος του οποίου βρίσκουμε κι ένα αφήγημα του Π.Π. με τίτλο "η γάτα". Σ' αυτό πρωτοφαίνεται η διαφορετική αντίληψη του νέου λογοτέχνη για την κατάκτηση της γνώσης. Ο Π.Π. την ήθελε "χαρούμενη" τη γνώση, γι' υτό και στο πρώτο του αυτό αφήγημα βλέπουμε να δίνονται οι φυσιογνωστικές πληροφορίες μεσ' από μιαν εύθυμη ιστοριούλα με ζωντανό και χαρούμενο διάλογο. Αυτά τα πρώτα σχεδιάσματα προετοίμασαν το παιδικό μυθιστόρημα "Ο ΠΙΤΣΙΡΙΚΟΣ ΚΑΙ Η ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ".
Για ναπροετοιμάσει το παιδικό κοινό του γι' αυτό του το έργο στέλνει στο περιοδικό "Παιδική Χαρά" την παρακάτω επιστολή που δημοσιεύτηκε στα τεύχη 23 και 24 (20-9-1922 και 5-10-1922) και με την οποία χαράζει την τομή ανάμεσα στο παραδοσιακό ηθογραφικό και αστικό μυθιστόρημα και στο νέο που προσπάθησε να εγκαινιάσει στη χώρα μας:

"Φίλτατε κύριε Α. Ράλλη,

Είμαι όλο χαρά τ' αυγουστιάτικο αυτό δειλινό, που αποτελείωσα το ρομαντζάκι εκείνο που σας έλεγα "Ο Πιτσιρίκος και η παρέα του''. Είπα ρομαντζάκι, μυθιστόρημα θα'λεγε ένας άλλος , εσείς όπως θ'ελετε πέστε το κι όπως σας αρέσει αναγγείλετε την μπλεγμένη αυτή ιστορία , που ξεπερνά και στην πλοκή και στη φόρμα μα και στο φόντο ακόμα τα όρια του διηγήματος ή της νουβέλας.
Μα ένα πράμα θα σας παρακαλούσα . Να πείτε δηλαδή στα καλά παιδιά της "Παιδικής Χαράς " πως δεν πρόκειται μήτε για παραμύθι μήτε για θρύλο. Η ιστορία του Πιτσιρίκου είναι μια αληθινή , ζωντανή στορία, παρμένη μέσα απ' αυτή τη ζωή.
Δεν τους εφεύρηκα, δεν τους ξεφούρνισα, δεν τους δημιούργησα τους ήρωές μου. Όχι! τους βρήκα μόνο , τους ανακάλυψα μες στον ανεμοστρόβιλο της ζωής . Είναι σαν να τους άρπαξα απ' τα μαλλιά, σαν να τους τράβηξα όξω απ΄τη μεγάλη αναμπουμπούλα κι έτσι, ζωντανούς και σπαρταριστούς ακόμα , τους παρουσιάζω στ' αγαπημένα μας παιδιά, φωνάζοντας: "Παιδιά! Ελάτε να τους δείτε! Ελάτε! Ελάτε όλοι μαζί ν'ακούσετε τον Πιτσιρίκο μου! Ελάτε να χαρούμε με τις χαρές του και να συμπονέσουμε στα βάσανά του. Ελάτε μαζί του να ταξιδέψουμε στις μυθικές τις χώρες, τις ηλιοπεριχυμένες από τη μια, τις ανεμοδαρμένες από την άλλη, να πάμε στις όμορφες πολιτείες , στα ψηλά βουνά και στις πλατιές θάλασσες. Ελάτε να μεθύσουμε όλοι μαζί μπρος στους αφάνταστους ορίζοντες του Μυστηρίου, που ολοένα και απλώνονται, ολοένα και συμμαζεύουνε τα γνέφια τους μπρος στο άπλετο, το αστραφτερό φως που χύνει ο Ήλιος της Επιστήμης.
Να, θα σας πει ο Πιτσιρίκος μου, όπως μου τα' πε κι εμένα , το πώς είδε τη ζωή μέσα στη φαντασία του, μες στα όνειρά του, και πώς την είδε ύστερα στην πραγματικότητα. Έχουνε γούστο οι κουβέντες του Πιτσιρίκου. Ίσως όπως έκαμε κι εμένα , έτσι θα σας κάμει κι εσάς ν' ανατριχιάσετε με τις παράξενές του περιπέτειες. Ίσως να σας κάμει να διασκεδάσετε και να γελάσετε μαζί του, βλέποντας με πόσο άπειρη αφέλεια αντιμετώπιζε κάθε δυσκολία της άχαρης , στην αρχή , ζωής του.
Ίσως-ίσως κιόλας, γιατί μπορεί κι αυτό να συμβεί, ίσως κάτι να σας μάθει, κάτι το καινούριο, τ' όμορφο, τ' αληθινό. Ναι , πάω να την πω τη λέξη, μα αποτραβιέμαι. Φοβάμαι μην την πάρετε ανάποδα... Ίσως-ίσως , είπα, κάτι να σας διδάξει ο Πιτσιρίκος μου. Μη, για το Θεό!... μην κατσουφιάζετε, παιδιά μου! Ο Πιτσιρίκος μου δε διδάσκει σαν κι εκείνους που ξέρετε... Καταλάβατε , ε; Όχι, όχι έτσι. Πολύ αλλιώτικα. Ο Πιτσιρίκος μου λέει, αφηγείται έτσι, για να περάσει η ώρα, για να διασκεδάσει ο ίδιος , για να γελάσει η παρέα. Κι αν έτσι, με τα γέλια και την ευθυμία, βγει κάτι παραπάνω μεσ' απ' τις κουβέντες του, τόσο το καλύτερο για κείνον που του αρέσει να μ α θ α ί ν ε ι δ ι α σ κ ε δ ά ζο ν τ α ς και να δ ι α σ κ ε δ ά ζ ε ι μ α θ α ί ν ο ν τ α ς . Αχ, και να το'καναν αυτό, χρόνια τώρα, εκείνοι που ξέρετε!...
Όμως ένα πράμα , παιδιά. Μη τυχόν και φανείτε ακατάδεχτοι στην αρχή και ξαφνιαστείτε, γιατί, να πούμε , τα ρούχα του Πιτσιρίκου μου είναι παλιά και μπαλωμένα , γιατί είναι τρύπια τα παπούτσια του και γιατί έχει κρεμασμένο στον ώμο του ένα κασελάκι λούστρου. Όχι , παιδιά, δεν ήταν για να γίνει λούστρος ο γιόκας μου. Έτσι τα 'φερε η ζωή. Μην κρίνετε ποτέ τον άνθρωπο απ' το επάγγελμά του , έτσι όπως είναι σήμερα η κοινωνία. Το επάγγελμα στην εποχή μας είναι ένα μέσο για τη ζήση του ανθρώπου. Να , μια και το 'φερε η κουβέντα , ας πούμε για τους μαθητάδες που διάλεξε ο Μάρτυρας του Γολγοθά. Ήταν , λέει , ψαράδες! Ένας μεγάλος, τετραπέρατος σοφός , ο Βαρούχ Σπινόζα, πουλούσε, λέει, ματογυάλια στο δρόμο. Ο πιο τρανός απ' όλους τους σημερινούς τεχνίτες και λογογράφους, ο ξακουσμένος Μάξιμος Γκόργκι, χρόνια ολάκερα ήταν αλήτης. Κι άλλοι κι άλλοι... Ε, λοιπόν! Δεν ήταν μόνο ψαράδες ο Πέτρος κι η παρέα του, ήταν και διαλαλητές μιας καινούριας θεωρίας , ήταν οι καταλυτές και οι γκρεμιστές ολόκληρης μιας σάπιας κοινωνίας , που, για να βγάλουν το ψωμί τους , έτυχε να κάνουν τον ψαρά. Ο Σπινόζα δεν ήταν ο μικροπωλητής που έτυχε να κάνει και το φιλόσοφο, όχι , ήταν ο φιλόσοφος που για τη ζήση του έτυχε να κάνει το μικροπωλητή. Τα ίδια κι ο Γκόργκι, τα ίδια και τόσοι άλλοι κι ο Πιτσιρίκος κι η παρέα του , γιατί κι αυτός έχει μέσα του εκείνο το "κάτι" , το ψυχόρμητο, που κάνει τον παρατηρητή, τον επιστήμονα , τον ξεχωριστό, τον ανώτερο άνθρωπο.
Λίγη υπομονή και θα τονε δείτε πού θα φτάσει μια μέρα. Γι' αυτό κι αν καμιά φορά που έρχεται να σας κουβεντιάσει, τύχει και σας καλησπερίσει, μη φοβάστε να του σφίξετε το χέρι. Μπα, όχι, δε λερώνεται κανείς από τέτοια χέρια , που φέρνουν τα σημάδια της δουλειάς .
.....................
Μπρος λοιπόν, ελάτε, μαζωχτείτε, παιδιά! Αρχή του παραμυθιού, καλησπέρα σας! Α, όχι. Ξέχασα, δεν πρόκειται για παραμύθι, το είπαμε. Μήτε δράκους έχουμε και στοιχειά και τελώνια μήτε βασιλόπουλα... Τι; Λέτε να μας κατηγορήσει κανείς γι' αυτό; Μπα, δε βαριέστε! Δεν τ' αφήνουμε , λέωγω , παιδιά, αυτά τ'ανούσια , τα ξεθωριασμένα και τα χιλιοειπωμένα πράματα; Τι να πούμε για στοιχειά και για διαβόλους; Ποιος πιστεύει πια σ' αυτά σήμερα ; Ψέματα; Τι να μιλήσουμε πάλι για βασιλοπούλες και μαχαιροβγαλσίματα; Καλέ , μας τα 'παν κι άλλοι αυτά. Καλά δε λέω, ε, παιδιά; Επιτρέπεται πια σήμερα, που η ζωή τραντάζει τριγύρω μας, επιτρέπεται πια να καταπιανόμαστε με τα κούφια λόγια, που δεν τα πιστεύει μήτε και μια μπεμπέκα; Νέοι εμείς, θα τραβήξουμε μπροστά! Και στην αντίληψη της ζωής και στην Τέχνη, παντού μπροστά! Εκεί είναι η θέση μας. Γιατί είμαστε η νέα γενιά, γιατί είμαστε το αύριο, εμείς καταλυτές και γκρεμιστές, μα και δημιουργοί και πλάστες εμείς. Εμείς οι νέοι!..
Παιδιά, ξεχάστηκα! Ανακατεύτηκα μαζί σας και ξεχάστηκα... Είπα εμείς..., ίσως και να λάθεψα, εσείς ήθελα να πω..., ναι, ναι, εσείς , γιατί εμείς λίγο ακόμα κι ό,τι είχαμε να πούμε το είπαμε, ό,τι είχαμε να κάνουμε το κάναμε.
Τώρα σειρά σας... Ελάτε, ελάτε εσείς οι δυνατοί και οι άρτιοι, ελάτε, αμερόληπτοι κι αδέκαστοι κριτές, ελάτε να κρίνετε ποιοι σας είπαν τον καλό το λόγο και ποιοι πολέμησαν να στραγγίξουνε την καρδιά σας και να στερέψουν το μυαλό σας... Ελάτε να δημιουργήσετε καλύτερα από κείνους που θα κρίνετ πως έκαμαν το καλό , ελάτε να ξεριζώσετε αλύπητα τον πονηρό το σπόρο. Κι ας είναι ατσαλένια τα νεύρα σας κι ας γίνει σιδερένια η γροθιά σας...(εδώ ο Πικρός επισημαίνει την ευθύνη των πνευματικών ανθρώπων, των δημιουργών, των συγγραφέων παιδ.λογοτεχνίας απέναντι στη νέα γενιά, που πάνε να διαπλάσουν με το έργο τους.)

Να, αυτά, φίλτατε κύριε Ράλλη, θα 'λεγα στ' αγαπημένα μας παιδιά της "Παιδικής Χαράς", παρουσιάζοντάς τους το χαϊδεμένο μου μικρό τον Πιτσιρίκο, μαζί με την παρέα του.
Πάρτε λοιπόν τον κόπο, σας παρακαλώ, να τους τα πείτε εσείς, ίσως-ίσως με πιο καλά λόγια , σαν πιο πεπειραμένος που είστε. Μην ξεχνάτε να τους πείτε κιόλας και πως λαχταρώ να'ρθω στην Αθήνα, να τους ρωτήσω ο ίδιος να μου πουν πώς τονε βρήκανε τον Πιτσιρίκο μου. Είναι η μόνη κριτική, όπου έχω απεριόριστη εμπιστοσύνη και που , φυσικά, μ' ενδιαφέρει.
Σας σφίγγω το χέρι
ΠΕΤΡΟΣ ΠΙΚΡΟΣ
Αίγινα, Αλωνάρης μήνας του 1922"

Ο Χ. Σακελλαρίου γράφει πως, " εκτός από ένα αφήγημα του Α. Ραγκαβή ("Γλουμιμάουθ") , τα πεζογραφήματα που είδαν το φως της δημοσιότητας ανάμεσα στα 1880-1936 όταν δεν είχαν για σκοπό τον εθνικό φρονηματισμό, είχαν για ήρωες παιδιά της μεσαίας , κυρίως, αστικής - ή και ανώτερης - τάξης (όπως "Ο Τρελαντώνης" κι " Ο Μάγκας" της Π.Δέλτα) και καμιά φορά χωριατόπουλα, κάτω πάντα απ' το πρίσμα της γραφικότητας . Η προσφορά του Πικρού βρίσκεται στο ότι είδε το παιδί σαν ένα ανύποπτο θύμα της κοινωνικής αδικίας . Το θέλησε συνειδητοποιημένο αγωνιστή, στο πλευρό των μεγάλων, για βελτίωση των όρων της ζωής , για αλλαγή του συστήματος εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, και πάσχισε να του εμπνεύσει την αγάπη για την εργασία και τη μόρφωση και την αισιοδοξία για ένα καλύτερο μέλλον. Δυστυχώς, η δικτατορία του Μεταξά και οι κατοπινές συνθήκες που δημιουργήθηκαν στη χώρα μας δεν επέτρεψαν το παράδειγμά του να έχει συνέχεια. Έκαμαν δε να σβήσει σχεδόν εντελώς από τη μνήμη των κατοπινών η σχετική προσφορά του, με αποτέλεσμα πολλοί από τους σύγχρονούς μας να τον αγνοούν ή απλώς να τον έχουν ακουστά. Αυτό αδικεί και τον Π.Πικρό αλλά στερεί και μας τους κατοπινούς από την ευκαρία να γνωρίσουμε ένα 'εργο που τόσο στην κοινωνική όσο και στην καθαρά λογοτεχνική του διάσταση είναι από τα καλύτερα που έχει να παρουσιάσει η νεότερη Παιδική Λογοτεχνία και ίσως και η Παγκόσμια".

Πηγή: Επιθεώρηση Παιδικής Λογοτεχνίας1986 Αφιέρωμα στον Πέτρο Πικρό. Καστανιώτης.

Ο ΠΙΤΣΙΡΙΚΟΣ ΚΑΙ Η ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ

Δείτε επίσης για τον Πέτρο Πικρό και το έργο του εδώ και εδώ και εδώ

Ένας λόγος για το καλοκαίρι (του Γιώργου Σεφέρη)

2009-09-12T13:08:00.009+03:00

Γυρίσαμε πάλι στο φθινόπωρο, το καλοκαίρι σαν ένα τετράδιο που μας κούρασε γράφοντας μένει γεμάτο διαγραφές αφηρημένα σχέδια στο περιθώριο κι ερωτηματικά, γυρίσαμε στην εποχή των ματιών που κοιτάζουν στον καθρέφτη μέσα στο ηλεχτρικό φως σφιγμένα χείλια κι οι άνθρωποι ξένοι στις κάμαρες στους δρόμους κάτω απ' τις πιπεριές καθώς οι φάροι των αυτοκινήτων σκοτώνουν χιλιάδες χλωμές προσωπίδες. Γυρίσαμε΄ πάντα κινάμε για να γυρίσουμε στη μοναξιά, μια φούχτα χώμα, στις άδειες παλάμες.

(Σεφέρης : "ΠΟΙΗΜΑΤΑ" εκδ.ΙΚΑΡΟΣ)

ΠΕΤΡΟΣ ΠΙΚΡΟΣ ένα αφιέρωμα (Α΄ μέρος)

2009-09-03T21:39:00.009+03:00

Υπήρξε επιστήμονας, δημοσιογράφος, λογοτέχνης, κριτικός θεάτρου. Ήταν επαναστάτης με εξυπνάδα και καλλιέργεια όπως μαρτυρούν σύγχρονοί του. Ελάχιστα γνωστός σήμερα. Επανεκδίδονται τα διηγήματά του και μας δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσουμε έναν παρεξηγημένο λογοτέχνη που αντλούσε τα θέματά του από το κοινωνικό περιθώριο πριν από ενενήντα περίπου χρόνια.

Εργο-βιογραφικό χρονολόγιο Πέτρου Πικρού (Γιάννη Γεναρόπουλου)
1895 : Γεννιέται στην Κωνσταντινούπολη
1901-1920:σπουδές στη Γενεύη, στο Παρίσι και στη Γερμανία σε Ιατρική,Φιλοσοφία και Βιοχημεία
1921-1922: Έρχεται στην Ελλάδα. Από θαυμασμό στο Ρώσο συγγραφέα Μαξίμ Γκόργκι αλλά και για να μην εκθέτει την οικογένειά του , γιατί ξέρει τους διωγμούς που γίνονται στη χώρα μας ενάντια στους αριστερούς, αρχίζει να υπογράφει τα κείμενά του με το φιλολογικό ψευδώνυμο "Πέτρος Πικρός" (Γκόρκι=πικρός) . Συνεργάζεται στο περιοδικό "Παιδική Χαρά"
1922: Προσλαμβάνεται ως γιατρός στον Ευαγγελισμό. Γίνεται μέλος της "Φοιτητικής Συντροφιάς" και παίρνει μέρος στο φοιτητικό κίνημα. Από τις εκδόσεις "Γιάνναρης" εκδίδεται το βιβλίο του "Χαμένα κορμιά" και από τις εκδόσεις "Αθηνά" οι "Ιστορίες της Φροσούλας".
1923: εργαζεται ως αρχισυντάκτης στην εφημερίδα "Ριζοσπάστης".
1924: Εκδίδεται το μυθιστόρημά του "Ο πιτσιρίκος και η παρέα του" εκδ."Α.Ράλλη".
1925: Συλλαμβάνεται από τη δικτατορία του Θ. Πάγκαλου και φυλακίζεται.Εκδίδεται το βιβλίο του "Σα θα γίνουμε άνθρωποι". Αποφυλακίζεται.
1927:Εκδίδεται το μυθιστόρημά του "Τουμπεκί".
1930:Εκδίδει στην Αθήνα μαζί με άλλους συνεργάτες, το μηνιαίο λογοτεχνικό και κοινωνιολογικό περιοδικό "Πρωτοπόροι".Συνεργάζεται και στο περιοδικό "Νέα Επιθεώρηση".
1931:εκδίδονται τα μυθιστορήματά του "Ασπασία, η εταίρα που κυβέρνησε την Ελλάδα" και το παιδικό "Πετάει πετάει ... ο άνθρωπος".
1932-1933:κυκλοφορούν τα : "Η αυγή του αστικού πολιτισμού", "Ο άνθρωπος που έχασε τον εαυτό του, "Από τον κόσμο που φεύγει στον κόσμο που έρχεται"(παιδικό), "Το ζώο που φτιάνει εργαλεία"(παιδικό).
1936:συνεργάζεται με το περιοδικό και την εγκυκλοπαίδεια "Ήλιος", εκδίδεται το βιβλίο του "Ο Λένιν" εκδ.Ακρόπολις.
1939: εκδίδεται το "Μίκυ Μάους και Καραγκιόζης" εκδ.Π. Δημητράκος.
1945: εκδίδει και διευθύνει το περιοδικό "Νέα Ζωή " και κυκλοφορεί το βιβλίο του "Στάλιν"εκδ.Π.Δημητράκος.
1955: "Η λαμπηδόνα του βυθού" εκδ.Σαλίβερος.
1956: πεθαίνει στην Αθήνα από καρκίνο.

Ο Νίκος Κατηφόρης έγραφε στην Αυγή το 1956 για τον Πέτρο Πικρό:

"Τον Πέτρο Πικρό, που πέθανε πριν λίγες μέρες, εμείς οι παλιότεροι φίλοι του τον γνωρίσαμε με το αστικό του όνομα: Γιάννη Γεναρόπουλο, και κατα συγκοπή Γενάρ ή Ζενάρ, συγκοπή που πρόδιδε και τον πρόσφατο, τότε(1921-1922), ερχομό του από το Παρίσι.Εκεί σπούδαζε ιατρική κι έπαιρνε επιπλέον τα πρώτα φτερουγίσματα στο επαναστατικό κίνημα της Νεολαίας.Το πρόσωπό του ακτινοβολούσε από ένα χαμόγελο, πότε φιλικό, πότε σαρκαστικό,είχε μάτια που έλαμπαν έξυπνα πίσω απ' τα γυαλιά του κι ήταν, γενικά, φυσιογνωμία καλλιεργημένη και πολιτισμένη. Εύθυμος και ομιλητικός, αλλά και διαβασμένος πιο πολύ απ' όλους μας, τότε, στον επιστημονικό σοσιαλισμό, έχοντας μια σημαντική διαφορά από μας στα χρόνια και με την αίγλη που του είχε δώσει η πείρα του γαλλικού κινήματος, βρέθηκε ο φυσικός αρχηγός μιας ομάδας από νεαρούς φοιτητές...
Στην πολιτική ασχολήθηκε μόνο υπό την έννοια του κοινωνικού αγωνιστή. Έτσι έζησε εντατικά τη ζωή των οργανώσεων, των συγκεντρώσεων, των εκλογικών αγώνων, αλλά και των διώξεων και των φυλακών. Οιδημόσιες αγορεύσεις του διακρίνονταν για την ευφράδεια, την τόλμη,το πνεύμα αλλά και την αφροντισιά του ύφους".
....
"Το πρώτο του βιβλίο, που έβγαλε μ' αυτό το όνομα (Πέτρος Πικρός), ήταν τα "Χαμένα Κορμιά", βιβλίο που δικαιολογημένα άφησε εποχή και συνεχίστηκε μ' ένα δεύτερο με τον τίτλο "Σα θα γίνουμε άνθρωποι". Το "Τουμπεκί" συμπλήρωσε την τριλογία. Τα βιβλία αυτά τον επέβαλαν σαν ένα ρεαλιστή συγγραφέα της πρώτης σειράς, που είχε επιπλέον το προσόν πως άνοιγε στη λογοτεχνία μας, με τον υπόκοσμο που είχαν για θέμα τους, καινούργιους ορίζοντες. Το ύφος τους, εξάλλου,ήταν ολότελα προσωπικό και η φόρμα τους επαναστατική. Υπήρχαν φυσικά και οι αντιρρήσεις, όπως συμβαίνει πάντα με τα βιβλία που έχουν κάτι καινούργιο να δώσουν...."

ΟΜπάμπης Κλάρας τον Αύγουστο του 1986 γράφει στο αφιέρωμά του στον Π.Πικρό:

"Το 1923 είχε κιόλας τυπώσει τα "Χαμένα Κορμιά". Ήταν το πρώτο του βιβλίο. Είχε κάνει εντύπωση το περιεχόμενό του, με τα κατακάθια του κόσμου που παρουσίαζε. Το 1925 ακολούθησε το "Σαν θα γίνουμε άνθρωποι". Ερχόταν ως μια κοινωνική αντιδιαστολή, που πήγαινε να χαράξει μια κοινωνική διέξοδο. Το 1930 τυπωνόταν το "Τουμπεκί". Ο τίτλος του προερχόταν απ' τους χασικλήδες του καιρού του. ΄Οταν κινδύνευαν να συλληφθούν από τα αστυνομικά όργανα, οι "τσιλιαδόροι"-φύλακες- άρχιζαν ένα σιγανό ψιθύρισμα , για να τους ειδοποιήσουν ν' αποφύγουν τη σύλληψη από τους "μπάτσους"- τα όργανα του διωγμού:
-Σσ, σσσ, σύρμα... Τουμπεκί και μην ανθεί...
Μέσα από τα τρία αυτά κοινωνικά μυθιστορήματα αναδύονταν οι δίχως συνείδηση παραστρατημένοι και χαμένοι της ζωής , που χαμοσέρνονταν στη φτώχεια και την αθλιότητα, ως θύματα της κοινωνίας. Τον είπαν γι' αυτό "συγγραφέα του λούμπεν προλεταριάτου''. Του έδωσαν το χαρακτηρισμό αυτό για να τον υποτιμήσουν. Λες και δεν είχε αντλήσει από τον ίδιο αυτόν κόσμο και ο Δημοσθένης Βουτυράς αρκετά από τα πρόσωπα της διηγηματογραφίας του. Ήθελαν , βλέπεις, καθαρόαιμο, από τότε, "προλεταριακό μυθιστόρημα", οι τοτινοί επικριτές του και μετέπειτα αρνητές του προλεταριάτου.

Αντιγράφει το Σαρκό και μιμείται τους Ρώσους, του ρίχτηκαν μερικοί άλλοι. Ωστόσο δεν μπόρεσαν να του αφαιρέσουν την αξία του πρωτοπόρου των Γραμμάτων, που έδινε ένα κοινωνικό "παρών" στη λογοτεχνία μας , με παραστατική ενάργεια και ψυχολογική διεισδυτικότητα."

Πηγή: "Επιθεώρηση παιδικής λογοτεχνίας" 1986 εκδ.Καστανιώτη

ακόμη Καλοκαίρι!...

2009-08-21T14:29:00.001+03:00

Πασχαλινό διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

2009-04-10T01:09:00.001+03:00

ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΠΑIΔΙΚΗ ΠΑΣΧΑΛΙΑ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΠΑIΔΙΚΗ ΠΑΣΧΑΛΙΑ eleftheria

Publish at Scribd or explore others: Books διήγημα λογοτεχνία

2009-03-14T14:54:00.001+02:00

Με αφορμή το μάθημα της Γλώσσας Γ΄τάξης "Μικρομαγειρέματα" οι μαθητές έγιναν "Ερευνητές της Νοστιμιάς" . Κατάρτισαν ερωτηματολόγιο, χωρίστηκαν σε ομάδες, πήραν τα τετράδια-σημειωματάριά τους και πήγαν στους δασκάλους του σχολείου μας για να τους θέσουν τις ερωτήσεις τους. Ο ενθουσιασμός τους ήταν μεγάλος. Στόχος της εργασίας αυτής ήταν κυρίως να αποκτήσουν ευχέρεια στο να παρουσιάζουν τον εαυτό τους και την ομάδα τους και να εξηγούν το λόγο της δράσης τους, αλλά και να αντιληφθούν την έννοια του ερωτηματολογίου, να έρθουν σε μια πρώτη επαφή με την κατάρτιση πινάκων και να εμπλακούν σε συζήτηση με επιχειρήματα για τη διεξαγωγή συμπερασμάτων. Η εργασία έγινε στα τετράδιά τους και μεταφέρθηκε στον υπολογιστή από τη δασκάλα τους, ώστε να γίνει παρουσίαση στην τάξη και να έρθουν σε μια πρώτη επαφή με τα γραφήματα.

Οι μαθητές της Γ΄ ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ ΤΗΣ ΝΟΣΤΙΜΙΑΣ

Publish at Scribd or explore others: Research γλώσσα ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ

Το "φανταστικό διώνυμο" του Τζιάνι Ροντάρι

2009-02-02T15:19:00.013+02:00

...Η λέξη ενεργεί μόνο όταν συναντά μια άλλη λέξη που την προκαλεί, την αναγκάζει να βγει από τη συνηθισμένη της τροχιά, να ανακαλύψει πως έχει την ικανότητα να σημαίνει κι άλλα πράγματα. Δεν υπάρχει ζωή όπου δεν υπάρχει αγώνας. Αυτό οφείλεται στο ότι η φαντασία δεν είναι μια χωριστή ικανότητα του νου: είναι ο ίδιος ο νους, στην ολότητά του, που κι όταν ακόμα αφοσιώνεται σε μια δραστηριότητα περισσότερο απ' ό,τι σε μια άλλη, χρησιμοποιεί πάντοτε τις ίδιες διαδικασίες. Και ο νους γεννιέται μέσα στον αγώνα, όχι μέσα στην ηρεμία. Ο Ανρί Βαλόν, στο βιβλίο του Οι αρχές της σκέψης στο παιδί έγραψε ότι η σκέψη σχηματίζεται ανά ζεύγη. Η έννοια "μαλακός" δεν σχηματίζεται πριν ή μετά την έννοια "σκληρός", αλλά συγχρόνως, σε μια σύγκρουση που είναι γέννηση.
Μια ιστορία μπορεί να γεννηθεί μόνο από ένα "φανταστικό διώνυμο".
"Άλογο-σκύλος" δεν είναι ένα αληθινό φανταστικό διώνυμο. Είναι ένας απλός συνειρμός στο εσωτερικό της ίδιας ζωολογικής τάξης. Στην ανάκληση των δυο τετραπόδων η φαντασία παρίσταται αδιάφορη. Χρειάζεται μια ορισμένη απόσταση ανάμεσα στις δυο λέξεις, πρέπει η μια να είναι αρκετά ξένη από την άλλη και το πλησίασμά τους να είναι μάλλον ασυνήθιστο, για να αναγκαστεί η φαντασία να μπει σε κίνηση με σκοπό να δημιουργήσει ανάμεσά τους μια συγγένεια, να οικοδομήσει ένα φανταστικό διώνυμο με τη βοήθεια της τύχης. Τις δύο λέξεις να τις υπαγορεύουν δυο παιδιά, χωρίς να ξέρει το ένα τι είπε το άλλο. Να βγαίνουν με κλήρο. Να τις δείχνει ένα δάχτυλο που δεν ξέρει να διαβάζει σε δύο διαφορετικές σελίδες ενός λεξικού.
Όταν δίδασκα, έστελνα ένα παιδί να γράψει μια λέξη στην μπροστινή όψη του πίνακα, ενώ ένα άλλο παιδί έγραφε μια άλλη λέξη στην πίσω όψη του. Η μικρή προπαρασκευαστική τελετουργία είχε τη σημασία της. Δημιουργούσε ατμόσφαιρα αναμονής. Αν ένα παιδί έγραφε, μπροστά στα μάτια όλων, τη λέξη ''σκύλος'', αυτή ήταν ήδη μια εξαιρετική λέξη, έτοιμη ν' αποτελέσει μέρος μιας έκπληξης, να παρεμβληθεί σ' ένα γεγονός απρόβλεπτο. Αυτός ο ''σκύλος'' δεν ήταν ένα οποιοδήποτε τετράποδο, ήταν ήδη ένας ήρωας ριψοκίνδυνος, έτοιμος για περιπέτεια, φανταστικός. Όταν γυρίζαμε τον πίνακα διαβάζαμε, ας πούμε, τη λέξη "ντουλάπα". Ένα γέλιο χαιρέτιζε την εμφάνισή της. Η λέξη ''ορνιθόρυγχος" ή "τετράεδρο" δεν θα 'χε μεγαλύτερη επιτυχία. Τώρα , μια ντουλάπα από μόνη της δεν μας κάνει ούτε να κλαίμε ούτε να γελάμε. Είναι μια παρουσία αδρανής, μια κοινοτυπία. Αλλά εκείνη η ντουλάπα που έκανε ζευγάρι μ' ένα σκύλο ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. Ήταν μια ανακάλυψη, μια επινόηση, ένα κέντρισμα ερεθιστικό.
Στο φανταστικό διώνυμο δεν παίρνουμε τις λέξεις στην καθημερινή τους σημασία, αλλά απελευθερωμένες από τις λεκτικές αλυσίδες στις οποίες καθημερινά ανήκουν. Είναι αποξενωμένες, αποκομμένες από το περιβάλλον τους , ριγμένες η μια εναντίον της άλλης σ' έναν ουρανό που δεν έχουν ξαναδεί. Τότε βρίσκονται στις καλύτερες συνθήκες για να δημιουργήσουν μια ιστορία.
Δημιουργώντας μια σχέση μεταξύ σκύλου και ντουλάπας παίρνουμε διάφορες εικόνες:
ο σκύλος με τη ντουλάπα
η ντουλάπα για το σκύλο
ο σκύλος πάνω στην ντουλάπα
ο σκύλος μέσα στην ντουλάπα
Καθεμιά απ' αυτές τις εικόνες μας δίνει το διάγραμμα μιας φανταστικής κατάστασης.
1.Ένας σκύλος περνά στο δρόμο με μια ντουλάπα στην πλάτη του. Είναι το κρεβάτι του, τι θέλετε να την κάνει. Την κουβαλά πάντα μαζί του, όπως το σαλιγκάρι κουβαλά το καβούκι του. Η συνέχεια όπως σας αρέσει.
2.Η ντουλάπα για το σκύλο μου φαίνεται , περισσότερο απ' οτιδήποτε άλλο, μια ιδέα για αρχιτέκτονες, διακοσμητές πολυτελείας. Είναι καμωμένη για να βάζουμε μέσα το παλτουδάκι του σκύλου, τα φίμωτρα και τα λουριά του, τις παντόφλες του για την παγωνιά, το κάλυμμα με τις φουντίτσες για την ουρά του, τα λαστιχένια κόκκαλα, τους ψεύτικους γάτους, το χάρτη της πόλης (για ναπηγαίνει ν' αγοράζει γάλα, εφημερίδες και τσιγάρα για το αφεντικό του). Δεν ξέρω αν θα υπάρχει εκεί μέσα κι ένα παραμύθι.
3. Ο σκύλος μέσα στην ντουλάπα είναι μάλλον πιο ελκυστικός. Ο δόκτωρ Πολύφημος γυρνά στο σπίτι του , ανοίγει την ντουλάπα για να πάρει τη ρόμπα του και βρίσκει εκεί μέσα ένα σκύλο. Αισθανόμαστε αμέσως την πρόκληση να βρούμε μια εξήγηση γι' αυτήν την εμφάνιση. Αλλά την εξήγηση μπορούμε και να την αναβάλουμε. Για την ώρα είναι πιο ενδιαφέρον να αναλύσουμε την κατάσταση. Ο σκύλος είναι ακαθόριστης ράτσας. Ίσως είναι σκύλος ειδικός να βρίσκει μανιτάρια ή σκύλος για κυκλάμινα. Για ροδόδεντρα. Καλοδιάθετος, κουνά την ουρά του στοργικά, απλώνει το ποδαράκι του ευγενικά, αλλά με κανένα τρόπο δεν θέλει να βγει από την ντουλάπα, όσο και να τον παρακαλά ο δόκτωρ Πολύφημος. Ύστερα ο δόκτωρ Πολύφημος πάει να κάνε ντους και βρίσκει άλλον ένα σκύλο στο ντουλαπάκι του λουτρού. Άλλος ένας είναι στο ντουλάπι της κουζίνας, ένας στο πλυντήριο πιάτων, ένας στο ψυγείο, μισοπαγωμένος, ένα τσιουάουα στο συρτάρι του γραφείου. Ο δόκτωρ θα μπορούσε σ' αυτό το σημείο να φωνάξει τον θυρωρό να διώξει τους εισβολείς , αλλά δεν είναι αυτό που θέλει η ζωόφιλη καρδιά του. Απεναντίας, τρέχει στο χασάπη να αγοράσει δέκα κιλά φιλέτο για να θρέψει τους φιλοξενούμενούς του. Από κει κι ύστερα, κάθε μέρα αγοράζει δέκα κιλά κρέας. Έτσι όμως προκαλεί την προσοχή. Ο χασάπης αρχίζει να τον υποψιάζεται. Ο κόσμος αρχίζει να τον σχολιάζει. Αρχίζουν τα κουτσομπολιά. Διαδίδονται συκοφαντίες. Μήπως ο δόκτωρ Πολύφημος κρύβει στο σπίτι του πυρηνικούς κατασκόπους; Μήπως κάνει διαβολικά πειράματα με όλες αυτές τις μπριζόλες και τα φιλέτα; Ο καημένος χάνει την πελατεία του. Κάποιος το σφυρίζει στην αστυνομία. Ο Διευθυντής της Αστυνομίας διατάζει να γίνει έρευνα στο σπίτι του. Κι έτσι ανακαλύπτουν ότι ο δόκτωρ Πολύφημος, ενώ ήταν αθώος, είχε τόσα τραβήγματα, για το χατίρι των σκυλιών. Κ.τ.λ.Η ιστορία σ' αυτό το στάδιο είναι μόνο η "πρώτη ύλη". Θα ήταν δουλειά ενός συγγραφέα να την ξαναδουλέψει, ώσπου να βγει τελειωμένο προϊόν. Αλλά εδώ μας ενδιέφερε μόνο να δώσουμε ένα παράδειγμα για τη χρήση ενός "φανταστικού διωνύμου". Το "παράλογο" μπορεί να μείνει έτσι. Πρόκειται για μια τεχνική που τα παιδιά καταφέρνουν μια χαρά να την εφαρμόσουν, όπως είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω ο ίδιος σε πολλά σχολεία της Ιταλίας. Δεν πρέπει να παραβλέπουμε το κέφι που δημιουργεί. Στα σχολεία μας, γενικά, γελάμε πάρα πολύ λίγο. Η ιδέα ότι η εκπαίδευση του νου πρέπει να είναι κάτι σκοτεινό, είναι από εκείνες που πολύ δύσκολα μπορεί να καταπολεμήσει κανείς.Κάτι ήξερε ο Τζάκομο Λεοπάρντι όταν έγραφε το 1823: "Η πιο ωραία και ευτυχισμένη ηλικία του ανθρώπου, που είναι η παιδική ηλικία, βασανίζεται με χίλιους τρόπους, ανάμεσα σε χίλιες δυσκολίες, φόβους, κόπους που επιβάλλει η αγωγή και η εκπαίδευση , τόσο που ο ενήλικος, ακόμη κι όταν δυστυχεί... δεν θα δεχόταν να ξαναγίνει παιδί, αν ήταν να υποφέρει αυτά που έχω υποφέρει εγώ στην παιδική μου ηλικία".

Το μόνο πρόβλημα είναι το εξεταστικό;

2009-01-30T22:35:00.009+02:00

Άρθρο της Κατερίνας Σχινά στη "Βιβλιοθήκη"της Ελευθεροτυπίας (30/1/2009) με τίτλο:"Από νηπιαγωγείου άρξασθε".

"Γνωρίζω ένα κοριτσάκι από τη στιγμή που γεννήθηκε- θα μπορούσε να είναι το παιδί του καθενός μας. Νήπιο ήταν το θαύμα που είναι όλα τα παιδιά: η φαντασία της έχτιζε φαντασμαγορίες, η γλώσσα τηςήταν μια λαγαρή επινόηση ανάμεσα στην ονοματοποιία και τη μεταφορά, τα αντικείμενα ήταν ένα μυστήριο προς διερεύνηση, η φύση ένα λούνα παρκ γεμάτο εκπλήξεις. Έγραφε ιστοριούλες με "ονειροδιαδρόμους και παιχνιδοπλατείες", αχαλίνωτα επινοώντας τοπία και δράσεις. Έστηνε σύντομα θεατρικά στιγμιότυπα με πρωταγωνιστή τον εαυτό της και θέμα μια δεύτερη, παράλληλη, απείρως πλούσια ζωή. Ζωγράφιζε καλύτερα από τον Ντιμπιφέ και τραγουδούσε σαν αηδονάκι.

Δέκα χρόνια αργότερα, είναι μια κατάκοπη έφηβος, σφραγισμένη από την ανία. Δουλεύει ώρες πολλές, χωρίς το αντάλλαγμα που της είχαν υποσχεθεί: τη γνώση. Παράτησε τα τραγούδια και τις ζωγραφιές, έχει χρόνια ολόκληρα να γράφει έστω και μιαν αράδα, αδιαφορεί για τα βιβλία που κάποτε τη θάμπωναν. Κοινωνικοποιείται μέσω του MSN. Βαριέται αφόρητα το σχολείο και το μόνο που την κινητοποιεί κάθε πρωί είναι η υποχρέωση ότι το πληκτικό όκτάωρο στα θρανία θα κυλήσει, τουλάχιστον, ανάμεσα στους φίλους της.

Τι συνέβη σ΄αυτό το παιδί και διέκοψε τόσο απότομα τη συνομιλία με το θαύμα; Η ορμονική αναστάτωση της εφηβείας; Ο αποχαιρετισμός στην παιδική ηλικία και η εγκατάλειψη της πρωταρχικής πίστης στο μαγικό; Ή απλώς η συνειδητοποίηση των ευθυνών που το βαραίνουν ώσπου να καταφέρει να περάσει στο πανεπιστήμιο, όπου και θα ''ξεκουραστεί" απολαμβάνοντας επί τετραετία, κατά μέσον όρο, τους καρπούς των κόπων της προετοιμασίας για την εισαγωγή, χωρίς να αποκομίσει από τις ανώτατες σπουδές του παρά ελάχιστα;

Νομίζω πως αυτό που της συνέβη, ήταν, απλούστατα, το σχολείο. Εγκλωβισμένη στους τέσσερις τοίχους, καταδικασμένη να αποστηθίζει χωρίς κανένας να της υποδεικνύει τη χαρά του να μαθαίνεις, αποθαρρημένη από εξουθενωμένες δασκάλες που θεωρούσαν ακόμη και την παραμικρή παρέκκλιση από το πρόγραμμα μέγιστη παράβαση. Από το Νηπιαγωγείο ακόμη ξέχασε να παίζει. Έπρεπε να διαβάζει, να μαθαίνει γλώσσες, ακόμα κι ένα όργανο, έστω και με το ζόρι. Όσο για τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο του Σαββατοκύριακου, αυτόν θα τον εξαντλούσε στο εξής στους ανεκδιήγητους "παιδότοπους" όπου σύρονται τα παιδιά εκνευρισμένα ή ανόρεχτα, υπό τον καταναγκασμό μιας υστερικής "ψυχαγώγησης".

Αλλιώς θα το 'θελε το σχολείο η μικρή μου φίλη. Έναν τόπο χαράς, όπου θα διδασκόταν από την πρώτη μέρα το πώς και το γιατί της γνώσης. Όπου θα καταλάβαινε γρήγορα ότι η μάθηση είναι απόλαυση, ότι ο κόσμος γίνεται πιο θαυμαστός όταν κατανοούμε τους μηχανισμούς του. Ότι η ιστορία δεν είναι διαδοχή χρονολογιών ή απομνημόνευση νεκρών ονομάτων, αλλά περιέργεια για όλες τις όψεις της ζωής των ανθρώπων που έζησαν στο παρελθόν. Και ότι όσο περισσότερα γνωρίζουμε για τις πολλαπλές και σύνθετες όψεις του παρελθόντος τόσο μπορούμε να κατανοήσουμε την πολυπλοκότητα του παρόντος και να παρέμβουμε σ΄αυτό, για να το αλλάξουμε ή να το διαφυλάξουμε. Ότι η καλλιτεχνική έκφραση είναι πολλαπλή και σεβαστή. Ότι η δημιουργικότητα δεν αντιμετωπίζεται με καχυποψία αλλά ενθαρρύνεται και επιβραβεύεται.

Γι' αυτό και η διαβόητη "συζήτηση για την Παιδεία" δεν θα έπρεπε να εξαντλείται στην αναμόρφωση του Λυκείου, στον τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση , στο άσυλο. Θα έπρεπε να αρχίζει από το Νηπιαγωγείο, να επιμένει στο Δημοτικό, να εμβαθύνει στο καθημαγμένο Γυμνάσιο. Έτσι, δεν θα έφταναν τα παιδιά οιονεί αναλφάβητα στις εισαγωγικές εξετάσεις, ούτε θα μελαγχολούσαν πάνω από τα τετράδιά τους , μηχανιστικά διεξερχόμενα την "ύλη", στερεύοντας από ενθουσιασμό, φτάνοντας να εχθρεύονται τη γνώση, επειδή κανένας δεν τους έδειξε πως μόνον αυτή μπορεί να εγγυηθεί την εσωτερική τους απελευθέρωση."

Να μπει το ν ή να μη(ν) μπει;

2009-01-12T01:28:00.019+02:00

Μερικές σκέψεις και απόψεις για το τελικό ν

Κάθε φορά που πρόκειται να διδάξω αυτόν τον περίφημο κανόνα του τελικού ν που όλοι τον ξέρουν και λίγοι αναρωτιούνται για την ορθότητά του, κάτι με πιάνει... κάτι σαν να μου κάθεται στο(ν) λαιμό ... και δεν μπορώ να το(ν) καταπιώ... ("Μα πώς είναι, κυρία", με ρωτάει ο Γιαννάκης "το λαιμό-πληθυντικός: τα λαιμά, ή... ο λαιμός- πληθ. οι λαιμοί"; Και καλά ο Γιαννάκης, κάτι υποπτεύθηκε και με ρώτησε, αμ ο Ερχάν που στο σπίτι του τα μιλάνε σπαστά τα ελληνικά, πώς να καταλάβει πως 'το σκίουρο' είναι στην αιτιατική πτώση και αρσενικό και δεν είναι το ίδιο με το σκιουράκι που, σε οποια πτώση και να βρίσκεται, είναι ουδέτερο ; Να μάθουμε τον κανόνα μεν, δε(ν) λέω, να τον μάθουμε σωστά δε (και όχι να ψάχνουμε πότε το δε είναι αρνητικό επίρρημα και πότε σύνδεσμος). Γι' αυτό, εκτός από την πείρα της διδασκαλίας που κάτι έχει να μας πει για την αξία του κανόνα, επικαλούμαστε και κάποιους που κάτι παραπάνω ξέρουν από μας...
Διάφοροι γλωσσολόγοι (Τσοπανάκης, Κλαίρης, Μπαμπινιώτης) έχουν προτείνει να γράφεται πάντοτε με ν το αρσενικό άρθρο τον, έτσι ώστε να ξεχωρίζει από το ουδέτερο το, όπως συμβαίνει με την προσωπική αντωνυμία τον που γράφεται πάντα με ν για να διακρίνεται από το ουδέτερο της αντωνυμίας: το . Η παρατήρηση αυτή είναι πολύ χρήσιμη όταν ακολουθούν ένα ή περισσότερα επίθετα (το(ν) μεγάλο κόλπο-το μεγάλο κόλπο), ή όταν το ουσιαστικό απέχει πολύ από το άρθρο και ο αναγνώστης είναι αβέβαιος για το γένος του ώσπου να φτάσει σ' αυτό (: είδε το(ν) γρήγορο, φουντωτό, χαριτωμένο σκίουρο να σκαρφαλώνει στο δέντρο). Επίσης, το αρνητικό δεν δεν χάνει ποτέ το ν , ώστε να μη συγχέεται με το(ν) σύνδεσμο δε.
Σχετικό άρθρο στη(ν) Βικιπαίδεια.
Στη "Συνοπτική Γραμματική της Νέας Ελληνικής" των Χρ.Κλαίρη- Γ. Μπαμπινιώτη (εκδ.Ελλ.Γράμματα) στη σελ.375 διαβάζουμε: "Σε ό,τι αφορά στον τύπο του αρσενικού η αφαίρεση του τελικού -ν στη γραφή δημιουργεί αμφισημία με τον ουδέτερο τύπο τού άρθρου (π.χ. το γκάζι). Προκειμένου να αποφευχθεί αυτή η αμφισημία, που σε ορισμένες περιπτώσεις δυσχεραίνει την ανάγνωση, η παρούσα Γραμματική εισήγαγε τη χρήση του τελικού -ν τού αρσενικού άρθρου σε όλα τα περιβάλλοντα: τον Κώστα, τον βοσκό " .
Η σχετική πρόταση και η τεκμηρίωσή της από τον κύριο Μπαμπινιώτη βρίσκεται εδώ.

Το αρχιγραμμα το βρήκαμε εδώ

"χριστουγεννιάτικο διήγημα"

2008-12-24T16:16:00.000+02:00

ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΧΙΟΝΙΣΕ ΣΤΟ ΠΑΤΑΡΙ

Publish at Scribd or explore others: Children's Literature χριστουγεννιάτικο δι

Κάντε στα παιδιά σας δώρο ένα βιβλίο!

2008-12-15T23:15:00.004+02:00

Επιλέξαμε και σας προτείνουμε μερικούς τίτλους καλών παιδικών βιβλίων.
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ 1

Publish at Scribd or explore others:

χριστουγεννιάτικο διήγημα

2008-12-14T02:45:00.000+02:00

Τα δώρα του Δεκέμβρη

Publish at Scribd or explore others:

χριστουγεννιάτικο διήγημα

2008-12-07T12:23:00.008+02:00

Το μοιρασμένο φλουρί

Διήγημα του Παύλου Νιρβάνα

Το πρώτο φλουρί της βασιλόπιτας που μου ’πεσε – ένα αληθινό φλουρί, γιατί ο πατέρας μου τον καιρό εκείνο, πριν φτωχύνει ακόμη, όπως φτώχυνε στα υστερνά του, συνήθιζε να βάζει στη βασιλόπιτα του σπιτιού μας μια χρυσή εγγλέζικη λίρα- βγήκε μοιρασμένο.
Πώς έρχονται τα πράματα καμιά φορά!
Ο πατέρας μου, όρθιος μπροστά στο αγιοβασιλιάτικο τραπέζι, έκοβε την πίτα, ονοματίζοντας κάθε κομμάτι ξεχωριστά, πριν κατεβάσει το μεγάλο μαχαίρι του ψωμιού. Αφού έκοψε το κομμάτι του σπιτιού , των αγίων, το δικό του κα της μητέρας μου, πριν αρχίσει τα κομμάτια των παιδιών, σταμάτησε σαν να θυμήθηκε κάτι.
«Ξεχάσαμε» είπε «το κομμάτι του φτωχού. Αυτό έπρεπε να ’ρθει ύστερ’ από τους αγίους. Ας είναι όμως. Θα το κόψω τώρα και ύστερα θ’ αρχίσω τα παιδιά. Πρώτα ο φτωχός».
Κατέβασε το μαχαίρι.
«Του φτωχού…» ονομάτισε .
Έπειτα ερχότανε το δικό μου το κομμάτι, που ήμουν ο μεγαλύτερος από τα παιδιά.
Καθώς τραβούσε όμως το κομμάτι του φτωχού, για να κόψει το δικό μου, το χρυσό φλουρί κύλησε απάνω στο τραπεζομάντιλο. Το κόψιμο της πίτας σταμάτησε. Κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον, κι ο πατέρας όλους μας.
«Ποιανού είναι τώρα το φλουρί;» είπε η μητέρα μου. Του ζητιάνου ή του Πέτρου; Εγώ λέω πως είναι του Πέτρου».
Η καημένη η μητέρα. Το είχε καημό να μου πέσει εμένα το φλουρί, γιατί ήμουν άτυχο παιδί. Ποτέ μου δεν είχα κερδίσει τίποτε.
«Ούτε του ζητιάνου είναι» είπε ο πατέρας μου «ούτε του Πέτρου». Το σωστό σωστό. Το φλουρί μοιράστηκε. Ήτανε ανάμεσα στα δυο κομμάτια. Καθώς τα χώρισε το μαχαίρι, έπεσε κάτω. Το μισό είναι του ζητιάνου, το μισό του Πέτρου.»
«Και τι θα γίνει τώρα;» ρώτησε στεναχωρημένη η μητέρα μου.
«Τι θα γίνει;…» συλλογιζόμαστε κι εμείς .
« Μην πονοκεφαλάτε…» είπε ο πατέρας .
Άνοιξε το πορτοφολάκι του, έβγαλε από μέσα δύο μισές χρυσές λίρες – το χρυσάφι τότε δεν είχε κρυφτεί ακόμα- και τις ακούμπησε στο τραπέζι:
«Να τι θα γίνει. Αυτή φυλάχτε τη να τη δώσετε στον πρώτο ζητιάνο που θα χτυπήσει τη πόρτα μας. Είναι η τύχη του. Η άλλη μισή είναι του Πέτρου».
Και μου την έδωκε.
«Καλορίζικη! Και του χρόνου, παιδί μου. Είσαι ευχαριστημένος;»
Ήμουν και με το παραπάνω. Η ιδέα, μάλιστα, πως είχα συντροφέψει με το ζητιάνο με διασκέδαζε πολύ.
«Θα του τη δώσω εγώ, με το χέρι μου...» είπα.
Γελούσαμε όλοι με την παράξενη τύχη μου. Τα άλλα παιδιά με πειράζανε: « ο σύντροφος του ζητιάνου». Μονάχα ο πατέρας μου δε γελούσε. Εκείνος με τράβηξε κοντά του, με φίλησε και μου είπε:
«Μπράβο σου . Είσαι καλό παιδί».
Το άλλο πρωί , μόλις ξυπνήσαμε, χτύπησε η πόρτα. Κάτι μου έλεγε πως ήταν ο ζητιάνος , που έφτασε βιαστικός να πάρει το μερίδιό του. Έτρεξα στην πόρτα, με τη μισή λίρα. Ήταν ένας γέρος ζητιάνος με κάτασπρη γενειάδα, γειρτός από τα χρόνια. Και μουρμούριζε ευχές τρέμοντας από το κρύο.
«Πάρε , παππού…» του είπα.
Ο γέρος, που δεν έβλεπε καλά και που του είχε γυαλίσει, φαίνεται , παράξενα από μακριά το χρυσό νόμισμα, το ’φερε κοντά στα μάτια του, για να το κοιτάξει καλύτερα. Δε μπορούσε να πιστέψει πως κρατούσε χρυσάφι στα χέρια του τον καιρό εκείνο, που όλοι δίνανε στους ζητιάνους δίλεφτα και μονόλεφτα.
«Τι είν’ αυτό, παιδάκι μου;» με ρώτησε. «Δυάρα γυαλισμένη;»
«Μισή λίρα είναι, παππού…» του είπα. «Πάρ’ τηνε. Δικιά σου είναι».
Ο καημένος ο ζητιάνος δεν ήθελε να το πιστέψει:
«Μήπως έκανες λάθος, παιδάκι μου; Για ρώτησε τους γονιούς σου. Δεν έχω όρεξη να με παίρνουν στις αστυνομίες για κλέφτη, μέρα που είναι».
Του εξήγησα με τι τρόπο είχαμε μοιρασθεί το φλουρί της βασιλόπιτας . ο γέρος έτρεμε τώρα περισσότερο. Μα έτρεμε από τη χαρά του . Σήκωσε ψηλά τ’ αρρωστημένα του μάτια και είπε:
«Ο Θεός είναι μεγάλος. Να ζήσεις , παιδάκι μου, να σε χαίρονται οι γονείς σου. Και ο Θεός να σ’ αξιώσει να ’χεις πάντα όλα τα καλά , να τα μοιράζεις με τους φτωχούς και τους αδικημένους . την ευχή μου να ’χεις».
Μου ’δωσε την ευχή του, σήκωσε πάλι ψηλά, κατά τον ουρανό τα αρρωστημένα του μάτια και κατέβηκε , με το ραβδί του, τη σκάλα.
Έτσι τέλειωσε η ιστορία του φλουριού της βασιλόπιτας εκείνη τη χρονιά. Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια. Μα από τότε, όσες φορές δίνω μια βοήθεια σ’ έναν φτωχό, συλλογίζομαι: Τάχα εγώ μοιράζω τα λεφτά μου με το φτωχό ή ο φτωχός μοιράζεται τα λεφτά του μ’ εμένα; Αυτό δεν μπορούσα να καταλάβω ούτε τότε, που μοίρασα με τον παλιό ζητιάνο το φλουρί της βασιλόπιτας.

Διήγημα από τη συλλογή ‘Ελληνικά Διηγήματα Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς’ Τόμος Α΄ εκδ.ΠΑΤΑΚΗ.

Έθιμα Χριστουγέννων (συνέχεια)

2008-12-03T00:33:00.002+02:00

Κι άλλα έθιμα των ημερών που έρχονται εδώ.

Χριστουγεννιάτικα έθιμα στο blog του σχολείου μας

2008-12-01T20:35:00.004+02:00

Έθιμα του Δωδεκαήμερου , Καλλικάντζαροι , Ρογκατσάρια , Μωμόγεροι κ.α. επίκαιρα αναρτήθηκαν ήδη στο ιστολόγιο του 36ου Δ. Σχ. Περιστερίου και έπεται συνέχεια ... Καλλικάντζαροι :βυζαντινή τοιχογραφία

ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ Γ.ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ ΣΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΕ ΤΙΤΛΟ :«Ζώνη πολιτισμού» στα Σχολεία

2008-10-05T23:55:00.009+03:00

"Εχουμε σκεφθεί, όταν βλέπουμε τόσο κόσμο να επισκέπτεται ένα μουσείο ή μια πινακοθήκη στο εξωτερικό, όταν δεν μπορείς εκεί να βρεις εισιτήριο για ένα θέατρο ή για μια συναυλία, όταν βλέπουμε τόσο κόσμο να συχνάζει στα βιβλιοπωλεία τού εξωτερικού, γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι οι Αμερικανοί, οι Αγγλοι, οι Γερμανοί ή οι Γάλλοι ή όλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι τόσο μορφωμένοι, τόσο καλλιεργημένοι, τόσο φιλομαθείς, τόσο «κουλτουριάρηδες»; Μήπως συμβαίνει κάτι άλλο; Μήπως οι πολίτες αυτών των χωρών έχουν μάθει να ακούνε μουσική, να βλέπουν εκθέσεις, να επισκέπτονται μουσεία, να βλέπουν θέατρο, να διαβάζουν βιβλία; Και πού το έχουν μάθει; Μήπως αυτή η ευαισθησία τούς έχει καλλιεργηθεί στα σχολικά τους χρόνια, μέσα από το πρόγραμμα και τις δραστηριότητες τού Σχολείου; Ε, λοιπόν, κατά κανόνα αυτό συμβαίνει. Το Σχολείο τούς φέρνει σε επαφή και τούς κάνει να αγαπήσουν την Τέχνη εξ απαλών ονύχων. Από μικρά παιδιά. Ελκυστικά, όχι καταπιεστικά, ως απόλαυση, όχι ως αγγαρεία, ως βίωμα και ως σημαντική μάθηση, όχι ως μάθημα, και μάλιστα παρακατιανό. Τους οδηγεί δηλ. από νωρίς, μελετημένα, με διάρκεια και κλιμάκωση, να γνωρίσουν και να αγαπήσουν την Τέχνη και τον πολιτισμό γενικότερα. Οχι για να γίνουν μουσικοί ή ζωγράφοι ή ηθοποιοί ή συγγραφείς ή καλλιτέχνες, αλλά για να γίνουν καλλιεργημένοι πολίτες με ευαισθησίες για την Τέχνη, το ωραίο, την αισθητική, για ό,τι απευθύνεται στην ψυχή και στο συναίσθημα, τη «συναισθηματική νοημοσύνη», που μπορεί άριστα να συμβαδίζει και να συμπληρώνει την καλλιέργεια τής γνώσης, τής λογικής, τής κριτικής ικανότητας. Τελικός στόχος αυτής τής έμφασης στον πολιτισμό είναι η εξασφάλιση μιας ποιότητας ζωής. Ας περάσουμε στα δικά μας. Το ελληνικό σχολείο δεν είναι ένα κακό σχολείο, ας το ξεκαθαρίσουμε.
Ωστόσο, είναι ένα σχολείο προσανατολισμένο στις γνώσεις (για την ακρίβεια στις πληροφορίες) και προσδεδεμένο στο άρμα των εισαγωγικών εξετάσεων για το Πανεπιστήμιο. Καλός μαθητής, επιτυχημένος μαθητής, επίδοξος επιτυχημένος πολίτης είναι αυτός που εισήχθη σε ένα Ανώτατο Ιδρυμα! Αυτός μόνο που μπήκε στην τροχιά τής απόκτησης ενός πανεπιστημιακού πτυχίου! Και ο άνθρωπος; Η ζωή του; Οι ευαισθησίες, τα ενδιαφέροντα, η καλλιέργεια τής ψυχής, κάποιες ανησυχίες πνευματικές για ό,τι είναι έξω και πέρα από την επαγγελματική του καταξίωση;

Η αναζήτηση για ό,τι ομορφαίνει τη ζωή του και τής δίνει νόημα και άλλες διαστάσεις, όχι ποσοτικές, όχι οικονομικές, όχι καταναλωτικές, όχι υλικές; Ολα αυτά είναι εκτός Παιδείας; Δεν ανήκουν στους σκοπούς τής σχολικής μόρφωσης; Αν όλα αυτά, αν αυτή η διάσταση, αυτός ο προβληματισμός, αυτός ο σκοπός έχουν σημασία για την Παιδεία τού πολίτη και την Εκπαίδευση που την υπηρετεί, τότε θα πρέπει να γίνουν ορισμένες αλλαγές στη «φιλοσοφία» και στην οργάνωση τού σχολικού προγράμματος. Θα πρέπει να εισαχθεί μια «ζώνη πολιτισμού» στο πρόγραμμα, όχι τόσο ως «μάθημα» αλλά ως μάθηση, ως καλλιέργεια, ως δραστηριότητα, ως ευαισθητοποίηση. Ενα δίωρο την εβδομάδα σ΄ ένα διευρυμένο σχολικό πρόγραμμα θα πρέπει να αφιερωθεί στην πολιτιστική καλλιέργεια των μαθητών. Ολων των μαθητών. Ενα δίωρο που άλλος μαθητής θα επιλέγει και θα αφιερώνει στη μουσική, άλλος στη ζωγραφική, άλλος στο θέατρο, άλλος στον κινηματογράφο, άλλος στη λογοτεχνία και στη δημιουργική γραφή, άλλος στη ρητορική, άλλος στην ιστορία τής τέχνης κ.λπ. Και μάλιστα με εναλλαγή των επιλογών στα έτη τού σχολείου, ώστε να παρακολουθήσει περισσότερα αντικείμενα. Δίωρο υποχρεωτικό για όλους, με πρόβλεψη στο πρόγραμμα και επιλογή των ιδίων των μαθητών. Με στενή συνεργασία με τον καθηγητή τής μουσικής, με τον καθηγητή των καλλιτεχνικών, με τον θεατρολόγο, με τον φιλόλογο, με τον ιστορικό τής τέχνης. Σε μια άλλη διάρθρωση των αντιστοίχων αντικειμένων, με ανάλογο πρόγραμμα, κάποιες ειδικές αίθουσεςεργαστήρια, και ό,τι χρειάζεται. Εδώ είναι βέβαιο ότι, καλούμενοι, θα βοηθήσουν και οι γονείς, οι σύλλογοι των Σχολείων. Και κυρίως οι μαθητέςκαι οι δάσκαλοι- θα ανακαλύψουν πτυχές τής προσωπικότητάς τους που αγνοούν. Μιλάω για ένα δίωρο μέσα στο πρόγραμμα, κοινό για όλους (αυτό θα πει «ζώνη») και με δυνατότητα επιλογής. Αναφέρομαι επίσης στις τελευταίες τάξεις τού Δημοτικού και σε όλες τις τάξεις τού Γυμνασίου και τού Λυκείου. Δεν ενδιαφέρουν εδώ οι λεπτομέρειες τής οργάνωσης και οι τρόποι αντιμετώπισης των δυσκολιών που προφανώς θα υπάρχουν (αίθουσες, διδάσκοντες, εξοπλισμός). Και βεβαίως- θα το επαναλάβω- μια «ζώνη πολιτισμού» προϋποθέτει ένα διευρυμένο σε χρόνο σχολικό πρόγραμμα. Τέλος, να διασαφήσω ότι δεν μιλάω εδώ για την ενασχόληση με τον αθλητισμό, όχι γιατί δεν είναι εξίσου σημαντική, αλλά γιατί είναι διαφορετικής υφής θέμα. Και αυτή η ενασχόληση χρειάζεται αναδιάρθρωση, συστηματοποίηση και χρόνο. Η καλλιέργεια τού σώματος συμβαδίζει και συμπληρώνει την καλλιέργεια τής ψυχής και οδηγεί στην ολοκλήρωση μιας προσωπικότητας. Ελπίζω οι γραμμές αυτές να μη θεωρηθούν ως ουτοπική σύλληψη! Αυτό που μάλλον πρέπει να μάς ανησυχεί είναι το να βλέπουμε την ενασχόληση των μαθητών μας με τον πολιτισμό ως ουτοπία- αν και όσο τούτο συμβαίνει. "

Αυτά αναφέρει ο κ.Μπαμπινιώτης στις Επιφυλλίδες του κυριακάτικου Βήματος της 5/10/2008 και πολύ θα ήθελα να διαβάσω σχόλια και σκέψεις εκπαιδευτικών και μη για το θέμα αυτό.

ΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΚΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

2008-09-29T01:14:00.007+03:00

O Οργανισμός Σχολικών Κτηρίων (ΟΣΚ) ιδρύθηκε το 1963 με στόχο ‘’εντός πενταετίας να καλύψει τις ανάγκες της χώρας σε σχολικά κτήρια’’. Τα χρόνια πέρασαν, ο Οργανισμός από υπηρεσία του ΥΠΕΠΘ μετεξελίχθηκε στην ανώνυμη εταιρεία ΟΣΚ Α.Ε., κτίστηκαν νέα σχολεία, αν και η διπλοβάρδια δεν έχει εξαλειφθεί. Πάντως στο πενταετές πλάνο του 2008-2012 ο ΟΣΚ σχεδιάζει το ‘’Έξυπνο Σχολείο’’ με τις βιοκλιματικές εφαρμογές, προχωρά σε συμπράξεις δημοσίου ιδιωτικού τομέα (Σ.Δ.Ι.Τ.) και έπεται συνέχεια.

Το πενταετές πρόγραμμα (2008-2012) του Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων προβλέπει την κατασκευή 1.233 νέων βιοκλιματικών σχολείων, ενώ υπολογίζεται ότι σε ετήσια βάση οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα θα μειωθούν κατά 10.000 τόνους .

Ο διευθύνων σύμβουλος του ΟΣΚ (Π.Παταργιάς) σε συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα "Free Sunday"(http://www.freesunday.gr/) αναφέρει πως, ενώ το μόνο βιοκλιματικό σχολείο που λειτουργεί είναι το νηπιαγωγείο στο Π. Φάληρο , μελετούν άλλα 60 βικλιματικά σχολεία και εκείνος εκτιμά ότι σε ένα χρόνο απο σήμερα θα βρίσκονται σε φάση κατασκευής!!! Στις προδιαγραφές αυτών των σχολείων περιλαμβάνονται βιοκλιματικές δράσεις όπως:φωτοβολταϊκά στοιχεία, συστήματα εκτεταμένης σκίασης, δροσισμός και καλός αερισμός μέσω ανοιγμάτων, αισθητήρες διοξειδίου του άνθρακα, δεξαμενές για συλλογή ομβρίων υδάτων, βαλβίδες στις βρύσες για περιορισμένη ροή νερού, πράσινα δώματα, υψηλή και πυκνή φύτευση κ.α. Αναφέρει επίσης ότι έχουν ήδη ξεκινήσει παρεμβάσεις, όπως τοποθέτηση αισθητήρων διοξειδίου του άνθρακα σε 570 αίθουσες στην Αττική, φωτοβολταϊκών συστημάτων σε 2 σχολεία, ενώ έχουν δημοπρατήσει νέο έργο 1.000.000 Ευρώ για την υλοποίηση Φ/Σ σε άλλα 10 σχολεία. Περισσότερα για τη μελέτη αυτή του ΟΣΚ στη διεύθυνση:

http://www.osk.gr/5etes_programma_drasis/5etes_programma_drasis.pdf

ΠΗΓΕΣ:'Free Sunday' και το πολύ ενδιαφέρον blog :http://nikosictedu.blogspot.com/

2008-09-16T16:51:00.001+03:00

Για να ενημερωθείτε για τις καρικές συνθηκες πατήστε εδώ

"Τα βάσανα του σχολείου"

2008-09-15T15:09:00.007+03:00

ΝΤΑΝΙΕΛ ΠΕΝΑΚ
Για τον «κακό» μαθητή
Σε μια εποχή που κυριαρχούν «οι πρώτοι», οι μανιώδεις κυνηγοί της επιτυχίας, οι ανταγωνιστικοί και οι επίδοξες διασημότητες, ο βραβευμένος Γάλλος συγγραφέας Ντανιέλ Πενάκ γράφει για τους μαθητές του τελευταίου θρανίου, για τις μπαλαρίνες στην τελευταία σειρά του κορ-ντεμπαλέ, γι΄ αυτούς που μένουν διαρκώς τελευταίοι. Άλλωστε και ο Πενάκ στο σχολείο ήταν για καιρό μια «χαμένη υπόθεση». Ο ίδιος έχει πει πως, για να μάθει στο Δημοτικό το γράμμα «α», χρειάστηκε μια ολόκληρη χρονιά. Ο πατέρας του πάντως δεν είχε ανησυχήσει αφού, όπως είχε πει τότε, μέσα σε 26 χρόνια ο γιος του θα ήξερε τέλεια την αλφαβήτα... Γεννημένος το 1944 στην Καζαμπλάνκα του Μαρόκου, γιος στρατιωτικού καριέρας, ο Πενάκ (το πραγματικό όνομά του είναι Ντανιέλ Πενακιόνι) πέρασε την παιδική του ηλικία και την εφηβεία στην Αφρική, την Ευρώπη και την Ασία. Έγινε δάσκαλος και συγγραφέας- παιδικών βιβλίων, μυθιστορημάτων και δοκιμίων- και από την πρώτη στιγμή μελέτησε και επέκρινε τους θεσμούς που αρνούνται την ατομικότητα. «Δεν εξαναγκάζεις την περιέργεια, την αφυπνίζεις», υπογραμμίζει στην παιδαγωγική πραγματεία του «Σαν ένα μυθιστόρημα» (στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Καστανιώτης, άλλα βιβλία του κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Πατάκης, Ψυχογιός, Σύγχρονοι Ορίζοντες, Οδυσσέας). Τις προάλλες στην Ιταλία, προσκεκλημένος ομιλητής στο Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Μάντοβας, ο Πενάκ μίλησε για κάτι που αφορά τη μεγάλη πλειονότητα των παιδιών: τον πόνο που προκαλεί το να μην καταλαβαίνεις. Δημιουργεί αισθήματα αποξένωσης και οδύνης, ματαίωσης και φόβου, οργής και παράλυσης. Αισθήματα που συνυπάρχουν στον κακό μαθητή. Οι δάσκαλοι του δίνουν το στίγμα του τεμπέλη, του βλάκα, του απρόθυμου και οι γονείς βλέπουν σ΄ αυτόν την αποτυχία των προσπαθειών τους. Κι όμως, αυτός ο «κακός» μαθητής είναι η απόδειξη ενός πλούτου και μιας ανθρωπολογικής περιπλοκότητας που ο Πενάκ έχει βάλει σκοπό του να γνωρίσει. Εξαιτίας της παγίδας των βαθμών και της διαγωγής, το σχολείο, με λίγες εξαιρέσεις, κάνει δυστυχείς τους μαθητές του. «Θα ήταν καλύτερα να προκαλεί την περιέργεια, χωρίς να μεταδίδει βεβαιότητες», είπε ο συγγραφέας στην ομιλία του. «Άκουσα πως για τα κακά που αποδίδουμε στο σχολείο, για την κακή απόδοση των μαθητών, για την κακή διαγωγή τους, ευθύνεται το ΄68. Είναι μια παιδιάστικη χοντράδα που λένε κάποιοι γεροξεμωραμένοι. Αλλά είναι κυρίως ένας τρόπος για να αποσείσουν τις δικές τους ευθύνες. Σήμερα στη διδασκαλική έδρα δεν βρίσκεται ο Μάης του ΄68, αλλά δάσκαλοι που πρέπει να ξέρουν τι είναι το σχολείο και ποια προβλήματα θέτει». Τον Πενάκ, τον δυσκολεύει η λέξη αγάπη, είναι μια λέξη βαριά, πιστεύει όμως ότι αφορά κατ΄ εξοχήν τους εκπαιδευτικούς. Πρέπει να αγαπάς την ύλη που διδάσκεις· να αγαπάς τον τρόπο που τη μεταδίδεις και να αγαπάς, με ανθρωπολογική περιέργεια, αυτή τη φυλή των μαθητών που βρίσκεται κάθε πρωί μπροστά σου.

του Γ. Αγγελόπουλου.Δημοσιεύτηκε στα Νέα 14 Σεπτ.2008

νεα σειρά βιβλίων απο τις ΗΠΑ έρχεται με αξιώσεις να κλέψει τις καρδιές των εφήβων όλου του πλανήτη

2008-09-13T15:47:00.006+03:00

Μία νέα σειρά βιβλίων μυστηρίου και περιπέτειας για παιδιά και εφήβους θα κυκλοφορήσει στις 9 Σεπτεμβρίου από τον αμερικανικό εκδοτικό οίκο του «Χάρι Πότερ».
Η σειρά «The 39 Clues» (Τα 39 ίχνη) δεν είναι μία απλή εκδοτική προσπάθεια, αλλά ένα φιλόδοξο πρόγραμμα που θα συνδυάζει το βιβλίο με τα πολυμέσα. Στα 10 βιβλία, που θα κυκλοφορήσουν σταδιακά, παρουσιάζεται η ιστορία της 14χρονης Έιμι και του 11χρονου Νταν Κάχιλ, οι οποίοι εμπλέκονται σε μία ιστορία αναζήτησης στοιχείων και ιχνών σε ολόκληρο των κόσμο, ώστε ν’ αποκαλύψουν τα μυστικά της δύναμης που έχει αποκτήσει η οικογένειά τους, η οποία συγγενεύει με διάσημα ιστορικά πρόσωπα όπως ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, ο Μότσαρτ, ο Ναπολέοντας και ο Χουντίνι.
Στόχος της σειράς να μιμηθεί την επιτυχία του νεαρού Βρετανού μάγου και να προσελκύσει το νεανικό κοινό από 8 έως 12 ετών πίσω στα βιβλιοπωλεία. Κάθε βιβλίο θα έχει διαφορετικό συγγραφέα και θα συνοδευθεί από μία πολυδάπανη διαφημιστική εκστρατεία.
Ταυτόχρονα, οι αναγνώστες θα συμμετέχουν ενεργά στην περιπέτεια με το online παιχνίδι, που θα υπάρχει στην επίσημη ιστοσελίδα, βοηθώντας στην επίλυση κάθε προβλήματος που θα παρουσιάζεται στους δύο ήρωες. Οι νικητές του παιχνιδιού θα κερδίζουν 10.000 δολάρια. Οι επισκέπτες της ιστοσελίδας θα μπορούν επίσης να δουν βίντεο, να συμμετέχουν σε blogs ή να διαβάσουν δεκάδες σελίδες με πληροφορίες για την εξέλιξη της ιστορίας και τα μυστικά που υπάρχουν.
Εξάλλου, στο Χόλιγουντ η Dreamworks έχει ήδη αποκτήσει τα δικαιώματα να μεταφέρει τη σειρά στην μεγάλη οθόνη, ενώ αναμένεται πως ο Στίβεν Σπίλμπεργκ θα είναι ο σκηνοθέτης της πρώτης ταινίας «Ο λαβύρινθος των οστών», που θα βασιστεί στο ομώνυμο πρώτο βιβλίο.

http://blogs.sch.gr/vivlivad/

καλή σχολική χρονιά!!!

2008-09-12T02:27:00.002+03:00

άλλη μια σχολική χρονιά χωρίς σχολικές βιβλιοθήκες

2008-09-12T01:46:00.003+03:00

Η υπόθεση "Σχολικές βιβλιοθήκες"βρέθηκε και πάλι στην επικαιρότητα με αφορμή τον πρόσφατο διαγωνισμό που προκύρηξε το Υπουργείο Παιδείας για τον εμπλουτισμό τους. Ανεξαρτήτως της τύχης αυτού του διαγωνισμού, είναι σε όλους κατανοητό ότι το θέμα των σχολικών βιβλιοθηκών παραμένει άλυτο. Στη χώρα μας σε σύνολο 9780 σχολείων (πλην νηπιαγωγείων) έχουν ιδρυθεί μόνο 499 βιβλιοθήκες! Κι αυτές υπάρχουν μόνο στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση δεν υπάρχει ούτε μία σχολική βιβλιοθήκη. στην τριτοβάθμια εκπαίδευση υπάρχουν συνολικά 31 βιβλιοθήκες (17 σε ΑΕΙ και 14 σε ΤΕΙ).
Έχουν γίνει καταγγελίες ότι πολλές από τις σχολικές βιβλιοθήκες των δημόσιων σχολείων δεν είνα παρά αποθήκες όπου τα βιβλία είναι μέσα σε κούτες που δεν έχουν ανοιχτεί ποτέ. Άλλες έχουν τα βιβλία σε ράφια αλλά δεν έχουν βιβλιοθηκονόμο ή έστω, έναν υπεύθυνο καθηγητή να τις λειτουργεί. Οι εξαιρέσεις που υπάρχουν επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Αν λοιπόν ο μαθητής δεν εθίζεται στην έρευνα, στη φιλαναγνωσία και γενικότερα στη χρήση της βιβλιοθήκης ως ενός χώρου κατάκτησης της γνώσης, είναι γιατί απλούστατα δεν υπάρχουν αυτοί οι χώροι. Οι ευθύνες ανήκουν πρώτα και κύρια στην πολιτεία και στο αρμόδιο Υπουργείο Παιδείας. Από κει και πέρα οι καθηγητές και οι μαθητές έχουν λόγους να διεκδικούν την ύπαρξη βιβλιοθηκών ως ζωτικών χώρων- του έργου τους οι πρώτοι, της μόρφωσής τους οι δεύτεροι.
"η γνώμη μου" του Γιάννη Μπασκόζου
από το περιοδικό "ΔΙΑΒΑΖΩ"Σεπτέμβριος2008 τεύχος 488

Λογοτεχνικά βιβλία που προτείνονται από το Ανθολόγιο Γ΄ και Δ΄ Δημοτικού και μπορούν να αποτελέσουν ή και να εμπλουτίσουν τη βιβλιοθήκη της τάξης μας.

2008-09-09T01:05:00.000+03:00

«Ο ήλιος της Λίζας» Ευγ.Τριβιζά εκδ. Κέδρος
«Ο αθάνατος γαϊδαράκος» Μάρως Λοΐζου, εκδ.Πατάκης
«Αχ κυνηγέ, κυνηγέ» Ιβάν Τουργκένιεφ, εκδ.Παπαδόπουλος
«Η λαίμαργη φάλαινα» Ευγ.Τριβιζά, εκδ.Κέδρος
«Η οικογένεια του Ήλιου» Λ.Π.Ανδριτσοπούλου, εκδ. Πατάκη
«Το Βρομοχώρι» Σ.Ζαραμπούκα, εκδ.Κέδρος
«Ο άνθρωπος που φύτευε δέντρα» Jean Gione, εκδ.Παπαδόπουλος
«Ο Έλμερ και τα ξυλοπόδαρα» Ντέιβιντ Μακ Κι, εκδ. Πατάκης
«Ένα πιάνο με φτερά», Ιωάννα Καρατζαφέρη,εκδ. Σύγχρονη Εποχή
«Και το μικρό παιδάκι τρέχει στην αγκαλιά της μαμάς του να συναντήσει την αγάπη» Μάρως Λοΐζου, εκδ.Πατάκης
«Ο Μπακ και οι φίλοι του» Αντ.Μπενέκος, εκδ.Πατάκης
«Ο παππούς πετάει» Ζίγκριντ Λάουμπε, εκδ.Κάστωρ
«Ο τρομερός παππούς» Ζασμίν Ντιμπέ, εκδ.Κέδρος
«Το κορίτσι με τις δύο μητέρες» Ι.Δ. Ιωαννίδης, εκδ.Πατάκης
«Το Κίβι» Κάρμεν ντε Ποσάδας , εκδ.Πατάκης
«Ο αγώνας των πουλιών» Τ.Γκούνταλ, εκδ. Σύγχρονοι Ορίζοντες
«Η Ρίκι δεν είναι πια πιτσιρίκι»Λ.Χατζοπούλου-Καραβία, εκδ.Πατάκης
«66 φράσεις 2.500 ετών»Γιάννης Μπάρτζης, εκδ.Καστανιώτης
«Τα παιχνιδόλεξα» Θέτη Χορτιάτη , εκδ.Κέδρος
«Ας παίξουμε πάλι» Κλιάφα-Βαλάση, εκδ.Κέδρος
«Παραμύθια του λαού μας» Γιώργος Ιωάννου
«Παραμύθια της Θεσσαλίας» Μαρούλα Κλιάφα, εκδ.Κέδρος
«Το Καλικαντζαράκι των Χριστουγέννων» Ζωή Βαλάση & Κατσιμιχαίοι, εκδ.Ελληνικά Γράμματα
«Επτά Ιστοριούλες Γιορτινές και Παράξενες» Χρήστος Μπουλώτης , εκδ. Πατάκης
«Μαμά τι συνέβη στο Πολυτεχνείο;» Μαρία Καλογεράκη , εκδ.Ελλ.Γράμματα
«Τα γενέθλια», Ζωρζ Σαρρή, εκδ.Πατάκης
«Μια δίαιτα για ελέφαντες» Τζιλ Μέρφυ, εκδ. Ρώσση
«Παραμύθια απ’ το τηλέφωνο» Τζιάννι Ροντάρι, εκδ.Κέδρος
«Ο πειρατής κόλλησε γρίπη» Amelie Cantin, εκδ. Μεταίχμιο
« Η Λία ζωγραφίζει» Ζίγκριντ Λάουμπε, εκδ. Κάστωρ
«Τα φτερά του δράκου» Ρενάτε Βελς , εκδ. Ψυχογιός
«Τα ζώα προειδοποιούν» Αυγή Παπάκου-Λάγου, εκδ.Σύγχρονη Εποχή
«Φέλιξ ο Κεραυνός» Γιόακιμ Μασάνεκ, εκδ.Ψυχογιός
«Ιστορίες του παππού χωρίς μουστάκι», εκδ.Ψυχογιός
«Παραμύθια του Αισώπου»

αρχιζω να μαθαινω

2008-09-06T10:49:00.000+03:00

Στις 2 του Σεπτέμβρη άρχισα να επιμορφώνομαι στους Η/Υ.

Αυτό το blog είναι ο άγουρος καρπός της επιμόρφωσής μου.